Zelf gordijntjes maken voor een speelhuisje

Diep in mij schuilt een creatief wezen dat graag eens iets zelf maakt met haar handen. Helaas ben ik niet voorzien van het nodige geduld en echt fijn werken is ook niet aan mij besteed. Een poging tot breien resulteerde in een sjaal waar ik letterlijk geen einde aan kon breien. Haken vond ik immens moeilijk en langdradig. Naaien was iets meer mijn ding: je kan al eens wat ruwer werken en de naaimachine doet het fijne werk! Ik volgde ooit naailessen bij de mama van een collega. We waren een grappig groepje dat naast mezelf bestond uit een 14-jarig meisje dat zelf haar kleren maakte, een 30-jarige mama die altijd in stokken kwam met de juffrouw en dan een aantal oudere vrouwen. Er was vaak een poedel aanwezig die vuile scheetjes liet en een klein hondje die ‘Javanaistje’ heette en graag zijn tandjes plantte in mijn sappige voetbalkuiten ‘om te spelen’. Ik leerde er een rok maken in 10 lessen volgens de traditonele manier. Mijn oma was heel erg onder de indruk, maar kort na het afronden van de cursus was ik zwanger van Norah waardoor de rok helaas nooit meer gedragen werd.

Thuis knutselde ik wel eens wat dingen, zoals een mislukte pennenzak voor mijn mama, een toffe vlaggenlijn en een iPadhoes.  Mijn broeken zijn vaak te lang voor mijn korte pekkeltjes, dus ook voor het inkorten van broeken komt mijn naaimachine goed van pas. Voor de doopsuikertjes van Norah wilde ik graag ook iets zelf maken. Na het naaien van 60 petieterige doopsuikerzakjes met een dikke buik had ik een redelijke degout van mijn naaimachine. Daarom stond hij al 17 maanden te verstoffen in de berging. Tot vandaag!

Gisteren kocht ik een tweedehands speelhuisje voor Norah. Die dingen kosten nieuw handenvol geld en ik ben altijd wel in mijn nopjes met een batje. Uiteindelijk bleek de aankoop niet 100% een succes. Kort gezegd: megaomleidingen op de weg, een koffer die net iets te klein was dus getjoold om thuis te geraken, toch teveel betaald naar mijn zin,…  Toen ik gisterenavond thuis kwam, nam ik mezelf voor nooit meer iets tweedehands te kopen. 🙂 Deze morgen waren de chaos en de eerste ontgoocheling echter al verteerd. Ik poetste het huisje zo grond mogelijk en bouwde het eigenhandig in elkaar. Norah was super enthousiast!!! Het deurtje opendoen, de venstertjes opendoen… Haar glimlach deed me alle miserie van gisteren vergeten.

IMG_6962

Het gordijntje dat bij het huisje hoort, was wat beschimmeld en verbleekt van de zon. Opeens kreeg ik een ingeving! Ik had vast wel nog een lapje stof boven liggen dat prima zou passen bij het huisje. Ik ben van het ongeduldigde type. (ik zie mijn mama en Jeff nu gewoon knikken :-). Als ik iets wil, wil ik het DIRECT en ga ik niet langer wachten. Dus trokken Norah en ik naar de berging, kozen een stofje en ik begon te naaien! Mijn oude naaijuffrouw zou waarschijnlijk met haar ogen draaien bij het aanschouwen van zoveel ‘slordigheid’ waarmee ik tewerk ging. Maar hey, het is voor een kindje, het is om hele dagen buiten te hangen en ik wilde geen uren verspillen aan het opmeten, strijken en opmeten van heel de boel. We kozen voor de rode appeltjesstof, waarvan ik een stuk had dat net breed genoeg was. Een iets breder stuk zou waarschijnlijk nog mooier geweest zijn. Net zoals bij een echt gordijn kan moet de breedte van je gordijn eigenlijk 2 keer de breedte van je venster zijn. Op deze manier staat de stof niet zo gespannen als het gordijn dicht is.

Kort gezegd ging ik zo te werk:

  • Ik mat het venster in de lengte en de hoogte.
  •  Ik knipte het stuk op de juiste hoogte (hoogte van het venstertje + 1 cm voor de naad onderaan + 5 centimeter voor de lus bovenaan);
  • Aan de bovenkant plooide ik 5 cm over en naaide dit vast. Dit vormde de lus om de staaf in te steken.
  • Toen knipte ik het stuk stof in 2 (zo moest ik maar één keer de bovenlus maken).
  • ik stikte de onder- en zijkanten af met een zigzagsteek. Zo rafelt de stof niet uit.
  • In de hoekjes knipte ik de dubbele stof af en werkte ook hier af met een zigzagsteek.

Voila! Zo maakte ik de gordijntjes voor het huisje van mijn dochter. Later ga ik nog achter bloemetjes voor in de bloembakjes. Casa Norah wordt alvast the place to be voor deze zomer 😉

Advertenties

Hoe staat het met mijn todo-lijstje van april?

Het fotoboek van 4 tot 12 maanden Norah is af! Eén puntje dat ik kan afvinken van mijn todo-lijstje van april. Hoe staat het met de andere? Tijd voor een update!

  • Gisteren deed Norah nog eens een mega middagdutje en ik maakte van de gelegenheid gebruik om de laatste hand te leggen aan haar fotoboek van 4 tot en met 12 maanden. Eerst maakte ik een versie op Smartphoto, omdat ik de sjablonen waar je de foto’s kan in plaatsen daar heel mooi vind. Maar toen ik hem af had, ontdekte ik dat je daar enkel een fotoboek met fotokaft kan maken. Terwijl het eerste boek van Norah een linnen kaft heeft. Ik wil graag een reeks boeken maken voor Norah met allemaal hetzelfde formaat en dezelfde soort kaft. Herbeginnen dan maar! Ik ging opnieuw naar Albelli, waar ik het eerste boek maakte. Dan maar zelf wat creatiever zijn met de lay-out van de foto’s! Ik kreeg al een digitale versie van het boek, hierbij een voorproefje 🙂

Schermafbeelding 2016-04-15 om 21.52.16

  • Met het foto-archief ben ik al heel veel bezig geweest, maar dit puntje is zeker nog niet ‘af’. Ik heb al ontelbaar veel foto’s gewist en leg een archiefje aan op mijn externe harde schijf. Ik vind dit wel een moeilijk klusje. Foto’s verwijderen van het prachtig gezichtje van mijn dochtertje blijft echt moeilijk, zelfs al is het variatie 22 op dezelfde scène. En ik geraak maar geen wijs uit het verschil tussen ‘Foto’ en ‘iPhoto’ op mijn MacBook. De ene keer worden foto’s in het ene opgeladen, de andere keer in de andere bibliotheek. Ik geraak er geen wijs uit, pff!
  • De teller van het aantal afgevallen kilo’s staat momenteel op 1,8 kg. Net niet de 2 kg die ik volgens ‘de planning’ zou moeten afgevallen zijn om het doel van 4 kilo eind deze week te bereiken, maar toch al heel erg goed! Ik steek het verschil op het pak friet dat ik woensdag verorberd heb. Na een lange slopende dag in het ziekenhuis – Norah kreeg buisjes – hoefde Jeffry het woord ‘frietjes’ maar uit te spreken en ik stond al klaar met mijn bestelling. Het was heel lang geleden en het heeft me enorm gesmaakt! En de dag erna ben ik gewoon weer verder gegaan met gezond eten. Ik blijf trouwens ook heel flink lopen (les 13 van Start to Run is in the pocket), stapjes zetten, met de fiets naar het werk gaan en naar de fitness gaan. Dus zelfs al zou ik het doel van april op het vlak van de kilo’s niet halen, toch is er zeker een stap in de goede richting gezet.
  • Het laatste en vierde puntje was meer aandacht besteden aan mijn uiterlijk op werkdagen. Dat is tot nu toe goed gelukt! Slechts één dag – de dag na de buisjes van Norah – ging ik naar het werk zonder smeerboel op mijn gezicht en zonder dat mijn haar de stijltang van dichtbij had gezien. Van 1 collega kreeg ik de opmerking dat mijn haar zo ‘wild’ was – het was nog erger, het was ontploft ;-). In het weekend als we nergens naar toe moeten, ben ik trouwens wel nog vaak slons 🙂 Maar het doet me deugd om mezelf wat meer op te zetten als ik onder de mensen kom en ik krijg er zelfs zin in om  nog wat extra’s te doen en wat kleren te kopen voor mezelf in plaats van alleen maar voor Norah!

Ik ben zelf al benieuwd naar eind april om te zien hoe het dan staat met mijn todo-lijst. Jullie ook?

IMG_6149