Boeken gelezen op reis

Kennen jullie nog die vriendschapsboekjes van vroeger op school? Geen idee of dat nu nog bestaat (met Norah zijn we in die fase nog niet), maar toen ik een kind was, had je zo’n boekjes die je in je klas door kon geven en waar iedereen dan vraagjes moest beantwoorden zoals: ‘Wat is je lievelingskleur’, ‘Wat is je sterrenbeeld’, enzovoort. Ik heb trouwens eens tranen met tuiten gehuild van het lachen toen één van mijn klasgenootjes invulde dat haar sterrenbeeld ‘konijn’ was. En ik werd razend als er iemand ‘spagettie’ schreef bij de boeiende vraag: ‘Wat is je lievelingseten?’:-)

Het punt waar ik toe wil komen, is dat ik dus dat saaie kind was die op de vraag ‘Wat is je hobby’ altijd antwoordde met ‘lezen’. Tja, ik pleit schuldig. Uren verslond ik boeken van Marc De Bel, de Babysittersclub, Roald Dahl en nog zoveel andere legendarische jeugdboeken. Toen ik de plaatselijke mini-bibliotheek – die trouwens maar uit één kamer bestond –  bijna helemaal had uitgelezen week ik uit naar de grote bibliotheken in Ardooie en Izegem. Toen ik later alleen ging wonen in Gent, was in de supermooie bibliotheek rondneuzen één van mijn favoriete zaterdagochtendactiviteiten. Told you, boring is my middlename. Lezen is nog steeds een favoriet tijdverdrijf, maar na de geboorte van Norah vond ik de tijd, noch de concentratie om te lezen. Verder dan wat tijdschriften en het vermaledijde ‘Oei ik groei’ – een boek over de ontwikkeling van baby’s – geraakte ik niet.

Tot enkele maanden geleden het vuur terug aangewakkerd werd. Ik kocht een e-reader in de Aldi om nog niet te veel geld uit te geven aan een duurdere Kobo. (Jeff is nogal sceptisch wanneer het mijn elektronica-aankopen betreft. En terecht. Ik ben nogal gadgetgevoelig en soms snel uitgekeken op een stukje elektronisch speelgoed.) Maar de e-reader is een succes! Ik lees opnieuw!

Ook tijdens onze vakantie naar Frankrijk kon ik me opnieuw volledig onderdompelen in mijn fictieve werelden. Dit waren de boeken die ik las:

24765926

  • Ijstweeling van S.K. Tremayne was het boek waar ik mijn vakantie mee startte. De korte inhoud op de kaft: “Een jaar nadat Lydia – de helft van een identieke tweeling – is omgekomen bij een tragisch ongeluk, verhuizen haar ouders Angus en Sarah Moorcraft met overgebleven tweelingdochter Kirstie naar een klein en afgelegen Schots eiland. Langzaam proberen zij hun leven opnieuw vorm te geven. Als de winter zijn intrede doet, en de mist over het Schotse eiland trekt, raakt het gezin echter steeds verder geïsoleerd. Kirstie begint vreemd gedrag te vertonen, beweert dat zij Lydia is en dat Kirstie is overleden. Langzaam slaat de twijfel toe: wat is er echt gebeurd op de dag van het ongeluk? En wie probeert het meisje in bescherming te nemen?” Ijstweeling is een heel mooi en meeslepend verhaal. Het verdriet van Sarah over het verlies van haar dochter voelt als een stomp in je maag. Met momenten is het boek ook zo creepy dat ik huiverend mijn e-reader even aan de kant moest leggen. Echt een aanrader, wel geen gezellig niemendalletje, maar ééntje die blijft hangen. Dit boek krijgt van mijn 4 sterren op 5.

27872052

  • Het geheim van mijn man van Liane Moriarty is een beetje een hype in boekenland. Soms is dat geen goed teken – denk maar aan 50 tinten Saaiheid & Gekreun. Maar in dit geval is het een terechte hype. In dit boek worden 3 verhalen met elkaar verweven, de personages worden heel goed omschreven en je wordt meegezogen in het boek. Het ideale boek voor op reis, niet te moeilijk maar toch mooi geschreven. Ik kijk al uit naar ander werk van deze auteur. Dit boek kreeg van mij een 5 op 5. Ben je benieuwd? Dit is de korte inhoud op de kaft: “Mijn lieve Cecilia, als je dit leest, ben ik dood… Stel je voor dat je man aan je heeft geschreven, om te openen na zijn dood. Stel je voor dat die brief zijn diepste, meest donkere geheim bevat, die niet alleen het leven van jullie samen kan kapotmaken, maar ook dat van anderen. En stel je dan eens voor dat je deze brief toevallig vindt terwijl je man nog springlevend is. Cecilia Fitzpatrick is een succesvolle zakenvrouw, staat voor iedereen klaar en is een toegewijde echtgenote en moeder. Maar die brief gaat alles veranderen, en niet alleen voor haarzelf.”

30745128

  • Het gelukkigste meisje ter wereld door Jessica Knoll is nog zo’n boek dat momenteel razend populair is. We lezen op de kaft: “Na haar traumatiserende tienerjaren op de prestigieuze Bradley School bouwt Ani FaNelli zorgvuldig een nieuwe identiteit op. Met haar glamoureuze baan, goedgevulde kleerkast en succesvolle verloofde lacht het leven haar toe. Maar Ani heeft een geheim. Duistere kwelgeesten uit het verleden bedreigen haar wanhopig gecreëerde illusie van perfectie.” Ik vond Het gelukkigste meisje ter wereld wat traag op gang komen, het had me niet meteen te pakken en ik moest echt doorbijten. Je wordt echter zo geprikkeld door de vraag wat er precies met Ani is gebeurd, dat je blijft doorlezen. Een leuk boekje, maar niet zo beklijvend als de Ijstweeling en Het geheim van mijn man. Eén ding bleef me bovendien het hele boek door storen. Waarom schrijft de auteur de naam van het hoofd personage in godsnaam als TifAni FaNelli, dus met de hoofdletters in het midden van de naam?! Dat zijn van die stomme dingen waar ik me dus kan aan erger 😉 Ik geef het boek een 3 op 5.

Ben je benieuwd naar de boeken die ik lees? Dan kan je me ook volgen op Goodreads, een social media platform waar je een profiel kan aanmaken en kan aanduiden welke boeken je wil lezen/aan het lezen bent/gelezen hebt en ze ook kan quoteren. Als je vrienden volgt, kan je zo zien welke boeken zij lezen en zo inspiratie opdoen voor de volgende turf die je wil verslinden. Voeg me gerust toe als vriend, mijn profiel draagt gewoon mijn naam, Julie Monteyne dus.

Zijn er nog enthousiaste lezers onder jullie? Hebben jullie tips?

IMG_6156

Ode aan mijn Dyson steelstofzuiger

Gisteren werd er onder collega’s gepraat over stofzuigers (ja hoor, zo saai zijn we wel). Ik liet me overhalen om er een blogje over te schrijven, omdat ik werkelijk lyrisch ben over de mijne. Dus hier is mijn lofzang!

IMG_7189

Disclaimer: Ik heb de Dyson gewoon zelf gekocht, ik schrijf dit stukje dus volledig – nu ja  – objectief. De Dyson dit ik heb, is blijkbaar een iets ouder model en niet meer te koop, maar het best te vergelijken met dit exemplaar. Misschien zijn de kleine negatieve kantjes van mijn toestel ondertussen weggewerkt, dat durf ik niet zeggen.

Vroeger, voor ik Dyson leerde kennen, werd er gezeuld en getjoold met een sledestofzuiger. Vooral toen we – met mini-Norah al in de buik – verhuisden van een appartementje naar een huis met 3 verdiepingen, werd het zeulen op de trap met een stofzuigerslang rond mijn nek me te veel. Ik bekeek de steelstofzuigers (want zo heet dat officieel) op de website van Vandenborre, droomde even weg bij een draadloze Dyson maar zuchtte toen bij het zien van de prijs en kocht een goedkoper toestel. Na enkele maanden gaf de goedkopere steelstofzuiger echter de geest. Omdat de garantie nog niet voorbij was, kregen we een waardebon.  Ik sleurde de boyfriend mee naar de dichtsbijzijnde bakstenen winkel van Vandenborre en we lieten ons daar adviseren. De verkoopster was werkelijk over the moon over haar Dyson en tegen zoveel vrouwelijke overredingskracht kon de Jeff niet op. Een Dyson werd het. En werkelijk, het is samen met mijn vaatwas en mijn droogkast één van de beste aankopen in ons nieuwe huis.

Installatie en gebruik

IMG_7191
Onze Dyson in de garage. En yup dat is een tuinkabouter en yup dat zijn crocs. Die gebruik ik énkel om te kuisen.

Je installeert de houder van het toestel tegen de muur, boven een stopcontact. Zo kan de adapter in het stopcontact blijven zitten en laadt de stofzuiger altijd op als hij in het laadstation zit. Je klikt het handvat gewoon in de houder, en voilà, je apparaat laadt op.

De Dyson komt met een lange steel en je krijgt er in totaal 4 opzetstukken bij. De grote gebruik je uiteraard voor de vloer, de andere kan je op allerlei plaatsen gebruiken: in de zetel, in de auto… gebruik je fantasie 😉 ! Het oplaadstation voor aan de muur heeft plaatsen voorzien voor deze opzetstukjes. Gek genoeg zijn er 2 zo’n plaatsjes, terwijl er altijd 3 opzetstukken zijn die niet op het handvat zitten. Dus is er altijd één sukkelaartje dat geen plaatsje heeft.

IMG_7198
Trap stofzuigen

Als je de lange steel weghaalt tussen handvat en opzetstukje krijg je een soort kruimeldief. Die gebruik ik heel veel om de trap te stofzuigen.  De batterij gaat een 20-tal minuten mee. Voor mij is dat ruim voldoende om heel het huis mee te stofzuigen, maar dat is natuurlijk afhankelijk van de grootte van je huis en de precisie waarmee je je Dyson de hoekjes van de kamer laat zien.

Ikzelf gebruik dit toestelletje elke dag. Soms voor een vluggertje, om snel even de kruimels onder de TripTrap van Norah op te zuigen, om de keuken proper achter te laten na het koken, … Maar ook voor het stevigere werk voor ik begin te dweilen, gebruik ik de Dyson. Onze grote stofzuiger blijft – wat mij betreft –  daardoor werkloos achter. Jeffry gebruikt de sledestofzuiger wel nog af en toe en beweert dat die sterker is. Daar merk ik persoonlijk niets van, ik vind dat de Dyson even krachtig is.  Ik denk dat Jeff gewoon een beetje jaloers is. 🙂

Onderhoud

Dyson staat bekend voor zijn zakloze stofzuigers. Zo ook deze beauty. Dat betekent dat je hem dus moet leeghalen. Dat gaat op zich heel eenvoudig. Ik doe het altijd boven een vuilniszak waarvan ik de randen heb omgeplooid, zo valt er geen vuil naast de zak. Je moet het rode klepje naar beneden klikken en dan gaat het poepke van de Dyson open. Als er nog vuil rond de cilinder zit (ik denk dat dit de motor is maar ben geen kenner), kan je nog verder gaan en ook het plastieken omhulsel losmaken. De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat het niet altijd even gemakkelijk is om dit achteraf terug vast te klikken. Dat kan natuurlijk ook aan mijn aangeboren gebrek aan handigheid liggen. Dit is slechts een kleine negatieve voetnoot in het anders heel positief liefdesverhaal. Niemand is perfect 🙂

IMG_7221

Verder heeft de stofzuiger ook nog een filter (het blauwe ding op de foto). Die moet je ongeveer 1 keer per maand gewoon afspoelen met water, uitwringen en laten drogen.

And that’s it. Valt toch mee hé van werk?

Voordelen

  • is wendbaar, licht en heeft geen draad die in de weg zit, dus gemakkelijk manoeuvreerbaar doorheen het huis en op de trap
  • geen stofzuigerbuis die geknakt kan zijn
  • geen stofzuigzak die moet vervangen worden
  • voldoende krachtig
  • is altijd opgeladen
  • om te bouwen tot kruimeldief
  • verschillende opzetstukjes voor verschillende toepassingen
IMG_7215
Ook Norah is enthousiast!

Nadelen

  • er is één plaats te kort op het laadstation om alle hulpstukken netjes te kunnen opbergen
  • wanneer je het plastic omhulsel moet weghalen om hem goed leeg te halen, is dit soms moeilijk terug te klikken.

Voila, tot zover het verhaal van Dyson & Julie 🙂 Zijn er nog vragen of zijn jullie in slaap gevallen? 🙂

IMG_6153

 

 

 

Fitbit Charge HR vs. Jawbone Up 3

Activity trackers zijn een hype aan het worden. Meer en meer mensen lopen met zo’n armbandje rond dat je stappen telt, meet hoeveel kilometers je aflegt, ziet hoe goed je slaapt, en bijhoudt hoeveel calorieën je verbrandt. Ik hou van puntjes tellen, statistieken en meetbare doelstellingen. Dus ook ik ben gezwicht! Ik had eerst een Jawbone Up 3 en nu heb ik een Fitbit Charge HR. Vandaag vertel ik er je alles over!

Eerst even dit: ik heb zowel de Jawbone als de Fitbit zelf gekocht. Dit is dus geen gesponsord artikel. Ik geef hier mijn eigen, persoonlijke mening. 

Wat is een activity tracker?

Kort gezegd is een activity tracker een armbandje dat je activiteit meet doorheen de dag, en soms ook ’s nachts.  Het geeft je inzicht in je bewegingspatroon en motiveert daardoor ook om meer te bewegen. Bij een activity tracker hoort meestal een app die je moet installeren op je telefoon. Daar kan je dan ook je resultaten aflezen. Wat een activity tracker precies meet, is wat afhankelijk van het merk en het type.

Voor mij is een activity tracker écht een motivatie om meer te bewegen. 2 collega’s en een vriendin van mij hebben ook een Fitbit en we houden elkaars beweging in de gaten. Het is al eens gebeurd dat ik nog enkele rondjes rond de keukentafel wandel om toch maar aan die 10 000 stappen te geraken! Op een gewone werkdag waarop ik in mijn middagpauze een half uurtje ga wandelen, haal ik mijn doelstelling gemakkelijk. Maar tijdens opleidingsdagen of op lazy sundays is het echt wel een uitdaging om die 10 000 stappen te halen.

Van Jawbone naar Fitbit

In oktober 2015 kocht ik mijn eerste activity tracker, de Jawbone Up 3. Die keuze was vooral gebaseerd op de reviews van bloggers zoals misslipgloss.nl en styleguide.nl. Ik was verliefd op mijn mooi armbandje die me elk moment van de dag vertelde hoe het ervoor stond met mijn stapjes! Een nadeel was wel dat het armbandje heel gemakkelijk losliet. En helaas, op een ochtend in februari werd ik wakker zonder Jawbone rond mijn pols. Ik vond hem terug in mijn bed in twee stukken 😦 Ondertussen was ik wel verslaafd geworden aan het bijhouden van mijn beweging en slaap.

IMG_5763
Mijn kapotte Jawbone Up 3 
Op zoek dus naar een nieuwe activity tracker. Ondertussen zag ik ook wel de nadelen in van mijn Jawbone Up, vooral het constant opengaan van het slotje vond ik zeer irritant.  Mijn oog viel op de Fitbit. Meer en meer mensen in mijn omgeving hadden een activity tracker en de meesten onder hen kozen voor een Fitbit. Dat is interessant, want veel activity trackers bieden de mogelijkheid om je resultaten te vergelijken met die van vrienden. Ook Fitbit heeft mogelijkheid om Challenges met elkaar aan te gaan, zoals bijvoorbeeld ‘Workweek Hustle’, waarbij je met 1 tot 9 andere mensen om ter meeste stappen zet van maandag tot en met vrijdag. Ik koos voor de Fitbit Charge HR, omdat die ook je hartslag meet gedurende de dag. En onze hartslag is toch één van de belangrijkste parameters van onze gezondheid.

Mijn Fitbit meet:

  • het aantal stapjes dat ik afleg per dag
  • mijn hartslag
  • het aantal kilometers die ik afleg
  • het aantal kcal die ik verbrand
  • het aantal verdiepingen die ik heb ‘beklommen’
  • het aantal actieve minuten
  • welke activiteit ik heb gedaan (gewandeld, gefietst, cardio, …)
  • het aantal uren dat ik sliep, hoeveel keer ik wakker ben geworden en hoe onrustig ik was

Daarnaast kan je zelf ook je gewicht invoeren (dit doe ik), wat je zo allemaal eet op een dag (dit doe ik niet met Fitbit, maar wel met de app van Weight Watchers) en hoeveel water je drinkt (dit doe ik meestal).

Van elke parameter stel je een doel in, bijvoorbeeld 10 000 stappen en 30 actieve minuten per dag. Je Fitbit houdt bij hoever je al staat met je doel en geeft je een schouderklopje in de vorm van een tril, als je de 10 000 stappen hebt behaald.

IMG_6234
Het dashboard van mijn Fitbit App
Ondertussen heb ik al een tijdje mijn Fitbit en ik vond het dan ook tijd om hem te vergelijken met mijn Jawbone.

De pro’s en contra’s van beide armbandjes

Jawbone Up 3 (kost ongeveer 179 euro)

+ mooi armbandje

+ mooie app met leuke statistieken. De app geeft ook hints om je gezondheidsdoelstellingen beter te bereiken.

+ De gegevens over je slaap worden meer gedetailleerd weergegeven. Zo geeft de app mee wanneer je in lichte slaap, diepe slaap of REM slaap bent.

IMG_5646
Slaapstatistiek van de Jawbone App
+ De Jawbone kan je zo instellen dat hij trilt wanneer je langer dan 30 minuten stil zit.

– het armbandje komt gauw los, ik was altijd bang om het te verliezen

– niet veel vrienden waarmee je wedstrijdjes kan voeren (al is dit natuurlijk persoonlijk)

– je hartslag in rust wordt slechts 1x per dag gemeten, dus niet doorheen de dag of tijdens het sporten

– er worden geen gegevens getoond op het armbandje zelf, je moet dus alles aflezen op de app

Fitbit Charge HR (kost ongeveer 129 euro)

+ je kan het aantal afgelegde stappen zien op je armbandje zelf, net zoals het aantal verbrande calorieën, het aantal traptreden, je hartslag, het aantal afgelegde kilometers en het uur. Je hoeft dus geen horloge meer te dragen en je hoeft ook niet telkens de app te openen om je resultaten van die dag te bekijken

+ ik ken meer mensen met een Fitbit, dus het is zo leuker om elkaar te motiveren (dit is natuurlijk wel persoonlijk)

+ de Fitbit Charge meet je hartslag continue, dus weet je wat je hartslag is tijdens een inspanning. Je ziet ook hoeveel minuten je in een bepaalde zone bent geweest (vetverbranding en cardio). Als je gaat sporten, moet je dus geen borstband meer dragen om je hartslag te meten.

IMG_6244
Slaapstatistiek van de Fitbit
+ de Fitbit meet ook het aantal trappen die je neemt. Sommigen vertellen me dat dit bij hen niet klopt, bij mij klopt het wel.

+ de Fitbit blijft beter zitten

– minder mooi, minder elegant armbandje

– ik vind de app zelf iets minder mooi, iets minder overzichtelijk

– de slaapstatistieken zijn minder gedetailleerd dan bij de Jawbone. Ik kan enkel zien hoeveel keer ik wakker geworden ben en hoeveel keer ik onrustig was tijdens de nacht.

 

 

Conclusie

Ik zou mijn activity tracker niet meer kunnen missen! Het motiveert me om een gezonde levensstijl vol te houden. Hoewel ik de Jawbone puur qua design mooier vind, en de app ook mooier is, komt de Fitbit wat mij betreft toch als winnaar uit de vergelijking. Vooral het feit dat hij niet loskomt, dat je je gegevens kan aflezen op het armbandje zelf en dat hij je hartslag voortdurend meet, is voor mij doorslaggevend.

Heb jij een activity tracker? Welke heb jij?  

Groetjes

IMG_6149

Review: Philips Lumea SC2009

In dit stukje schrijf ik over mijn ervaring met de Philips Lumea Prestige SC2009. 

Wat zou het fantastisch zijn om een heel nieuw vel te kunnen aantrekken. Zonder haartjes overal en zonder littekens.

Zo omschreef een vriendin het onlangs. Met dat laatste kan Philips Lumea ons niet helpen, met het eerste des te meer. Ik vertel vandaag over mijn ervaring met de Philips Lumea SC2009, een apparaat dat semi-definitief de haartjes doet verdwijnen.

Ik heb lang getwijfeld om deze blog online te zwieren. Het is namelijk redelijk gênant om het over ‘ongewenste lichaamsbeharing’ te hebben. Maar we moeten er niet flauw over doen: de meeste vrouwen hebben nu eenmaal oksel- en beenhaar. Sommigen hebben zelfs haar op hun bovenlip, op hun wangen en op hun dikke teen. 🙂 Daar kunnen we jammer genoeg zelf niets aan doen en het is eigenlijk ook niets om beschaamd over te zijn. Ik ben heel enthousiast over de Lumea, en omdat dit een persoonlijke blog is, wil ik het toch delen. Misschien zijn er lezeressen die er iets aan hebben. En ge moet niet benauwd zijn, er komen geen foto’s van mijn bikinilijn :-p

Voor alle duidelijkheid,  ik word niet betaald voor deze review. Wel mocht ik dit toestel testen voor The Insiders. Dat houdt in dat je een bepaald product krijgt toegestuurd. Dat kan gaan van een nieuw type pampers tot een koffiemachine. Je mag het product een bepaalde tijd testen en je mening erover geven. Aan het eind van de testperiode mag je kiezen of je het product houdt of terugstuurt. Als je het houdt, kan je het kopen met korting. In dit stukje deel ik mijn persoonlijke ervaring. Ik ben geen professional en niet verantwoordelijk voor eventueel verkeerd gebruik. Als je het apparaat zelf wilt gebruiken, raad ik je zeker aan om je goed te informeren en de gebruiksaanwijzing te lezen en die ook te volgen. Enkel bij correct gebruik is de Lumea veilig en werkt het goed.

Wat is Philips Lumea en hoe werkt het?

De Philips Lumea maakt gebruik van de IPL-techniek. Door lichtflitsen gaat het haarzakje in rustfase en valt het uit. Vroeger was deze techniek enkel beschikbaar in schoonheidssalons en bijgevolg erg duur. Nu kan je met de Lumea ook thuis ontharen op deze manier. De Philips Lumea werkt trouwens enkel op donkere haartjes. Enkel donkere haartjes worden gezien door het apparaat.  Om dezelfde reden kunnen mensen met een donkere huidskleur de Lumea niet gebruiken. Dan ziet het apparaat namelijk geen verschil tussen huid en haartjes.

In het begin moet je de Lumea om de 2 weken gebruiken. Dit komt omdat de haartjes op je lichaam in verschillende fases van hun haarcyclus zitten. Als je 8 weken de Lumea gebruikt, zal je in principe elk haartje hebben behandeld in de groeifase.

Er zijn heel veel verschillende soorten Philips Lumea. Het verschil zit hem in de sterkte, in het al dan niet geschikt zijn voor het gezicht, in draadloos zijn of niet, … Op de website van Philips kan je alle types zien. Ik zelf heb de Philips Lumea Prestige SC2009 en die kost in de winkel ongeveer €499 euro. Dit is wel een van de duurste toestellen.

IMG_3461
Philips Lumea SC2009

Mijn ervaring

Ik kreeg in december de Philips Lumea toegestuurd. Mijn toestel is geschikt voor lichaam, gezicht en bikinilijn en is draadloos. In de doos zit het toestel zelf, 3 opzetkopjes (1 voor het lichaam, 1 voor het gezicht en 1 voor de bikinilijn), een opbergzakje, een doekje om het venster schoon te maken, een gebruiksaanwijzing en een snoer om het toestel op te laden. Voor een eerste gebruik moet je het toestel opladen. Ook bij een volgend gebruik heb ik telkens eerst het toestel opgeladen voor ik het gebruikte.

IMG_3456
De verschillende opzetstukjes van de Philips Lumea SC2009
Eerst en vooral moet je de zones scheren die je wenst te ontharen. Je mag geen bodylotion, parfum, deo of andere producten gebruiken op je geschoren huid voor je gaat flitsen. Je kiest de geschikte sterkte voor jouw huid-en haartype. In de gebruiksaanwijzing kan je dit terugvinden. Vervolgens zet het toestel op je huid en wanneer het lichtje groen schijnt, mag je flitsen. Je moet wel wat hard drukken.  Op zich is het toestel heel gemakkelijk in gebruik. Het is wel soms moeilijk te zien of te onthouden waar je al bent geweest en waar niet. Misschien vergeet je zo stukjes of worden er stukjes 2 keer behandeld. Op harde stukjes, zoals waar je beentjes zitten aan je enkel of op je scheenbeen, is het ook soms wat zoeken voor het lichtje groen kleurt.

De eerste keer toen ik ging flitsen heb ik me in de gekste kronkels gelegd om alle plekjes op mijn benen te kunnen bereiken. Hiervan is er – gelukkig voor de mensheid – geen beeldmateriaal beschikbaar.

Ondertussen ben ik er wel al wat handiger in geworden. Of leniger, dat kan ook 🙂 Zie het zo: je krijgt gratis yogales bij je Lumea!

Ik gebruik het toestel op mijn onderbenen, mijn bikinilijn en mijn oksels. Speciaal voor jullie heb ik mijn laatste flitsbeurt getimed. Met mijn benen ben ik in totaal 20 minuten bezig geweest, de bikinilijn duurde 2 minuutjes en mijn oksels nog geen minuut. De eerlijkheid gebiedt me wel te zeggen dat dit de eerste keren wat langer duurde. De eerste keer moest ik het toestel halverwege opnieuw opladen. Nu werk ik sneller en is dat niet meer nodig. Het flitsen is niet pijnlijk. Hoogstens voel je een klein warm gevoel of een klein ‘neepje’. Als het pijn doet, staat je Philips Lumea waarschijnlijk niet op de juiste sterkte. Ruikt het verbrand? Dan heb je een haartje gemist bij het scheren.

IMG_6049
Flitsen maar!
Het resultaat na de eerste flitsbeurt viel me wat tegen. Ik dacht nog ‘amai, wat een chance dat ik dat spel hier zelf niet gekocht heb voor 500 euro’. Maar ik verloor er niets aan door het gewoon nog wat langer te proberen. Werkte het voor mij niet, dan kon ik het nog terugsturen.

En warempel, de haartjes bleven na de 2e keer flitsen langer weg. Ook waren er hier en daar kale plekken te zien. Ik had het idee dat de haartjes in eerste instantie wel teruggroeiden, maar later uitvielen. Ik bleef trouw om de 2 weken scheren en flitsen. Naarmate de weken vorderden, bleef er steeds meer haar weg. Ook het haar dat wel terugkwam, was duidelijk zachter.

Ondertussen zijn we een aantal maanden verder. Ik blijf flitsen om de 2 weken. Volgens Philips zou ik nu 4 tot 8 weken tussen 2 flitsbeurten kunnen laten, maar vooral op mijn oksels & bikinilijn zijn we nog niet zover. Op mijn benen blijft het haar voor 90% weg. Enkele sprieten komen hier en daar piepen. Maar ik vermoed dat dit komt door enkele vierkante centimeters te missen bij het flitsen. Bij mijn bikinilijn en op mijn oksels is het resultaat iets minder, laat ons zeggen 80%. Daar komen er wel hier en daar nog wat plukjes haar door. Ik denk dat dit komt omdat ik bepaalde stukjes huid niet heel strak kan trekken, bijvoorbeeld in het diepste ‘putje’ van mijn oksel. Misschien moet ik nog maar wat houdingen proberen. Maar eigenlijk scheer ik tussen de flitsbeurten niet meer. Hoe fantastisch is dat? Van om de 2 dagen scheren naar om de 2 weken!

Ik hoor jullie zeggen: en de haartjes in je gezicht? Inderdaad, mijn Lumea is ook geschikt voor het gezicht, maar eerlijk gezegd durf ik dit (nog) niet. De weinige donshaartjes die ik nu heb, worden weggewaxt door de schoonheidsspecialiste. Mijn gezicht scheren houdt me wat tegen. Ik ben bang dat we dan binnenkort niet meer spreken van enkele donshaartjes die iemand anders amper ziet, maar wel van een echte mannelijke moustache. Waarschijnlijk onterecht hoor. Misschien probeer ik het later wel. I’ll keep you posted. Edit: bij het schrijven van deze review bekeek ik de gebruiksaanwijzing nog eens. Blijkt nu dat je in plaats van te scheren, ook mag waxen. Dus na mijn bezoek aan de schoonheidsspecialiste mag ik ook flitsen. Je moet wel 24 uur laten tussen waxen en flitsen. Ik ga dat dus proberen!

Vragen

Ik zit overigens wel nog met een paar vragen.

Hoe zal het gaan in de zomer? De gebruiksaanwijzing zegt dat je je huid niet mag bruinen tot 48 uur na gebruik van de Lumea. Philips raadt aan om een zonnebrandcrème met factor 50 te gebruiken die eerste 48 uur. Ik vraag me af hoe dit praktisch werkt.

Philips zegt ook de Lumea niet te gebruiken tijdens zwangerschap en borstvoeding. Ik vraag me eigenlijk af waarom. Dekken ze zichzelf gewoon in of is er werkelijk een reden voor? Het lijkt me namelijk extra handig om niet meer te moeten scheren bij een eventuele volgende zwangerschap. Dikke buik + lang voorover buigen = geen goeie combinatie.

Conclusie

Amai, wat een boterham. Ik ben me er van bewust dat dit een lang artikel is geworden, maar ik wou zo volledig mogelijk zijn. 

Voor mij is het eindoordeel van de Philips Lumea positief. 

Ik ben nog niet haarloos voor 4 tot 8 weken, zoals Philips belooft. Maar toch is het voor mij echt fantastisch om maar om de 2 weken aan ontharen te moeten denken in plaats van om de 2 dagen. Bovendien is de methode pijnloos en gemakkelijk in gebruik. De haartjes die terugkomen zijn zachter. Gedaan dus met stoppels en ingegroeide haren. Wel blijf ik hier en daar nog met een vraag zitten en durf ik hem (nog) niet te gebruiken op mijn gezicht. Ook is het toestel duur in aankoop. Maar er zijn zeker ook goedkopere modellen van de Lumea te verkrijgen dan het type dat ik heb. Bovendien spaar je heel wat geld uit wanneer je geen of minder scheergel- en mesjes moet kopen. Ik ben enthousiast, voor mij is het echt een oplossing. Ik ga dan ook mijn Philips Lumea houden en hem kopen.

Zijn er onder mijn lezers mensen die de Philips Lumea hebben? Of zijn er dingen die ontbreken in mijn review?