Mijn lijstje voor Sinterklaas

Eén van de dingen waar ik enorm naar uitkeek van zodra ik wist dat ik zwanger was, is Sinterklaas. De magie van die periode,  de liedjes, het gezicht van je kindje als ze ’s morgens naar beneden komt en ziet wat voor moois de Sint heeft gebracht. Het brengt je terug naar je eigen kindertijd. Wat als we zelf ook zo’n lijstje in onze schoen konden steken en je na het slapengaan een mooi cadeautje vond?

Hieronder ook mijn eigen Sinterklaaslijstje. Eens lekker hebberig zijn is zo leuk 🙂

  • Ik ben grote fan van de Nooit Meer Diëten-boeken van Sandra Bekkari. Gezonde en haalbare gerechten. In december komt haar derde boek uit. Een ideaal geschenkje, al zeg ik het zelf.
9789089316943
Bron: bol.com
  • De e-reader die ik in het voorjaar kocht in de Aldi, is helaas prul 😦 Hij is niet gebruiksvriendelijk, de knoppen doen niet wat ze moeten doen en hij reageert heel traag. Bovendien is hij sinds onze reis naar Frankrijk serieus afgebladderd. Ik droom al een hele tijd van de Kobo Aura HD, maar die is behoorlijk duur. Maar de Sint heeft toch centen genoeg 😉
kobo-aura-hd
Bron: goodereader.com
  • Ik ben een echte theedrinker. ’s Morgens word ik wakker met een groen theetje en ’s avonds proef ik graag verschillende fruitinfusies. Groene thee moet je maken met water van 80 graden, maar dat is nu eenmaal moeilijk met een gewone waterkoker. Bij een exemplaar zoals bijvoorbeeld deze Philips kan je de temperatuur instellen. Leuk!
hd9384_20-mi1-global-001
Bron: philips.com
  • Mijn iPhone is bijna aan mijn hand vastgegroeid. Bijna, want veel te vaak vliegt hij nog eens uit mijn pollen. Lomp is my middlename. Daarom bescherm ik hem altijd met een hoesje. Dat hoesje is ondertussen wel aan vervanging toe. Ik blijf steeds kwijlen als ik de mooie hoesjes zie van Apple zelf, maar zo duur man, pff. Misschien heeft de Sint zo’n mooi hoesje in zijn zak zitten voor dit braaf meisje?
mkxc2
Bron: apple.com
  • Vroeger vond ik het altijd onbegrijpelijk dat vrouwen een huishoudtoestel kregen voor pakweg hun Moederdag en daar dan ook nog blij mee waren. Maar ik zou oprecht blij zijn als dit toestelletje op me staat te wachten op de ochtend van 6 december. Je kan ermee raspen, schelletjes, blokjes en frietjes snijden. 🙂 Maar misschien is het toch meer een investering voor de menage en vraag ik toch beter iets écht voor mezelf aan de Goedheiligman.
moulinex_dj905_8817529_9
Bron: elektrozine.com
  • Ik heb al een hele tijd een Fitbit en draag hem trouw. Het enige jammere is dat het echt een sportieve uitstraling heeft. Bij sommige kledij is dat minder mooi. Laat Fitbit nu toevallig een nieuwe reeks Fitbits hebben, met de mogelijkheden van een Fitbit en de looks van een klassiek horloge. Zolang mijn Fitbit het nog doet, ga ik hem uiteraard houden. Maar zodra hij er het loodje bij neerlegt, ruil ik hem zonder verpinken voor een chique exemplaar. Misschien kan de Sint een centje bijleggen?
simple-b-cssdisabled-png-h39c25c9c8c0b1cf50b1380fdcf5cca8a-pack
Bron: fitbit.com

Uiteraard is het mooiste cadeautje van de Sint de glimlach op het gezichtje van mijn dochter. Maar dromen mag hé. Wat zou jij vragen  aan de Sint?

img_8598

Boeken gelezen op reis

Kennen jullie nog die vriendschapsboekjes van vroeger op school? Geen idee of dat nu nog bestaat (met Norah zijn we in die fase nog niet), maar toen ik een kind was, had je zo’n boekjes die je in je klas door kon geven en waar iedereen dan vraagjes moest beantwoorden zoals: ‘Wat is je lievelingskleur’, ‘Wat is je sterrenbeeld’, enzovoort. Ik heb trouwens eens tranen met tuiten gehuild van het lachen toen één van mijn klasgenootjes invulde dat haar sterrenbeeld ‘konijn’ was. En ik werd razend als er iemand ‘spagettie’ schreef bij de boeiende vraag: ‘Wat is je lievelingseten?’:-)

Het punt waar ik toe wil komen, is dat ik dus dat saaie kind was die op de vraag ‘Wat is je hobby’ altijd antwoordde met ‘lezen’. Tja, ik pleit schuldig. Uren verslond ik boeken van Marc De Bel, de Babysittersclub, Roald Dahl en nog zoveel andere legendarische jeugdboeken. Toen ik de plaatselijke mini-bibliotheek – die trouwens maar uit één kamer bestond –  bijna helemaal had uitgelezen week ik uit naar de grote bibliotheken in Ardooie en Izegem. Toen ik later alleen ging wonen in Gent, was in de supermooie bibliotheek rondneuzen één van mijn favoriete zaterdagochtendactiviteiten. Told you, boring is my middlename. Lezen is nog steeds een favoriet tijdverdrijf, maar na de geboorte van Norah vond ik de tijd, noch de concentratie om te lezen. Verder dan wat tijdschriften en het vermaledijde ‘Oei ik groei’ – een boek over de ontwikkeling van baby’s – geraakte ik niet.

Tot enkele maanden geleden het vuur terug aangewakkerd werd. Ik kocht een e-reader in de Aldi om nog niet te veel geld uit te geven aan een duurdere Kobo. (Jeff is nogal sceptisch wanneer het mijn elektronica-aankopen betreft. En terecht. Ik ben nogal gadgetgevoelig en soms snel uitgekeken op een stukje elektronisch speelgoed.) Maar de e-reader is een succes! Ik lees opnieuw!

Ook tijdens onze vakantie naar Frankrijk kon ik me opnieuw volledig onderdompelen in mijn fictieve werelden. Dit waren de boeken die ik las:

24765926

  • Ijstweeling van S.K. Tremayne was het boek waar ik mijn vakantie mee startte. De korte inhoud op de kaft: “Een jaar nadat Lydia – de helft van een identieke tweeling – is omgekomen bij een tragisch ongeluk, verhuizen haar ouders Angus en Sarah Moorcraft met overgebleven tweelingdochter Kirstie naar een klein en afgelegen Schots eiland. Langzaam proberen zij hun leven opnieuw vorm te geven. Als de winter zijn intrede doet, en de mist over het Schotse eiland trekt, raakt het gezin echter steeds verder geïsoleerd. Kirstie begint vreemd gedrag te vertonen, beweert dat zij Lydia is en dat Kirstie is overleden. Langzaam slaat de twijfel toe: wat is er echt gebeurd op de dag van het ongeluk? En wie probeert het meisje in bescherming te nemen?” Ijstweeling is een heel mooi en meeslepend verhaal. Het verdriet van Sarah over het verlies van haar dochter voelt als een stomp in je maag. Met momenten is het boek ook zo creepy dat ik huiverend mijn e-reader even aan de kant moest leggen. Echt een aanrader, wel geen gezellig niemendalletje, maar ééntje die blijft hangen. Dit boek krijgt van mijn 4 sterren op 5.

27872052

  • Het geheim van mijn man van Liane Moriarty is een beetje een hype in boekenland. Soms is dat geen goed teken – denk maar aan 50 tinten Saaiheid & Gekreun. Maar in dit geval is het een terechte hype. In dit boek worden 3 verhalen met elkaar verweven, de personages worden heel goed omschreven en je wordt meegezogen in het boek. Het ideale boek voor op reis, niet te moeilijk maar toch mooi geschreven. Ik kijk al uit naar ander werk van deze auteur. Dit boek kreeg van mij een 5 op 5. Ben je benieuwd? Dit is de korte inhoud op de kaft: “Mijn lieve Cecilia, als je dit leest, ben ik dood… Stel je voor dat je man aan je heeft geschreven, om te openen na zijn dood. Stel je voor dat die brief zijn diepste, meest donkere geheim bevat, die niet alleen het leven van jullie samen kan kapotmaken, maar ook dat van anderen. En stel je dan eens voor dat je deze brief toevallig vindt terwijl je man nog springlevend is. Cecilia Fitzpatrick is een succesvolle zakenvrouw, staat voor iedereen klaar en is een toegewijde echtgenote en moeder. Maar die brief gaat alles veranderen, en niet alleen voor haarzelf.”

30745128

  • Het gelukkigste meisje ter wereld door Jessica Knoll is nog zo’n boek dat momenteel razend populair is. We lezen op de kaft: “Na haar traumatiserende tienerjaren op de prestigieuze Bradley School bouwt Ani FaNelli zorgvuldig een nieuwe identiteit op. Met haar glamoureuze baan, goedgevulde kleerkast en succesvolle verloofde lacht het leven haar toe. Maar Ani heeft een geheim. Duistere kwelgeesten uit het verleden bedreigen haar wanhopig gecreëerde illusie van perfectie.” Ik vond Het gelukkigste meisje ter wereld wat traag op gang komen, het had me niet meteen te pakken en ik moest echt doorbijten. Je wordt echter zo geprikkeld door de vraag wat er precies met Ani is gebeurd, dat je blijft doorlezen. Een leuk boekje, maar niet zo beklijvend als de Ijstweeling en Het geheim van mijn man. Eén ding bleef me bovendien het hele boek door storen. Waarom schrijft de auteur de naam van het hoofd personage in godsnaam als TifAni FaNelli, dus met de hoofdletters in het midden van de naam?! Dat zijn van die stomme dingen waar ik me dus kan aan erger 😉 Ik geef het boek een 3 op 5.

Ben je benieuwd naar de boeken die ik lees? Dan kan je me ook volgen op Goodreads, een social media platform waar je een profiel kan aanmaken en kan aanduiden welke boeken je wil lezen/aan het lezen bent/gelezen hebt en ze ook kan quoteren. Als je vrienden volgt, kan je zo zien welke boeken zij lezen en zo inspiratie opdoen voor de volgende turf die je wil verslinden. Voeg me gerust toe als vriend, mijn profiel draagt gewoon mijn naam, Julie Monteyne dus.

Zijn er nog enthousiaste lezers onder jullie? Hebben jullie tips?

IMG_6156

Waddisda? Gekke uitdrukkingen van aan ’t zeetje #2

Hier vertelde ik al over het feit dat Jeff en ik soms een andere taal spreken, ook al zijn we beiden van West-Vlaanderen. Ik heb een nieuwe reeks woorden of uitdrukkingen van aan ’t zèètje die mij toch wat exotisch voorkomen.

  • Het voorland klinkt wat poëtisch in de oren. Het is echter niet meer of minder dan het trottoir. ‘Bij ons’ in Koolskamp trouwens plankier genoemd, wat Jeff dan weer gek vindt.
  • Is het de nabijheid van Groot-Brittannië, dat slechts door het ruime sop wordt gescheiden van Oostende? De nabije geschiedenis van de Maalboten of invloed van de Engelsen die blijven plakken zijn aan de Vlaamse deernes? Feit is dat er toch wat Engelse uitdrukkingen de woordenschat van de kustbewoner zijn binnengeslopen. Zo zegt men hier butter en bottel voor boter en fles.
  • Een prachtige uitdrukking vind ik ‘’t Zien de schatjes’. Dit kan zowel positief als negatief gebruikt worden. Soms is het een geringschattende opmerking over de wat marginale medemens. Soms is het liefkozender bedoeld, zoals ‘het zijn toch kapoenen’.
  • Op de markt van Heist hoorde ik een vrouwtje zeggen ‘Ik zien de bill’n of van d’itte’, wat zoveel betekent als: ik ben moe, ik ben uitgeput van de warmte.

Schitterend toch? 🙂 Hebben jullie nog aanvullingen?

Efkes een zaagske spannen!

Ik las de zaagblog van Evi (de oorspronkelijke tag staat hier) en ik moest er hartelijk mee lachen 🙂 Ze roept in haar blog op om haar te volgen, dus hierbij ook mijn klaagzang! Zelf haat ik mensen die altijd en alleen maar klagen en zagen. Ik probeer om vrolijk door het leven te gaan, maar ik moet bekennen dat ik zelf ook soms een behoorlijk zaagske kan spannen. Dus ik heb me helemaal uitgeleefd in dit stukje! Enjoy 🙂

1.Waar kan jij je gigantisch aan ergeren?

Aan mensen die voorsteken in de winkel. Aaargh!! Iedereen heeft het druk, iedereen moet nog ergens anders naar toe. Dat geeft je niet het recht om voor te glippen. Onlangs nog meegemaakt in het Kruidvat. Ik sprak er de persoon in kwestie rustig (ja, écht) over aan en smalend zei hij: ‘Je moet me daar niet voor afblaffen hoor. Lelijke trut!’. Wel, dan ontplof ik. In mijn fantasie wou ik hem waterboarden in 5 liter lavendelbadschuim, waxte ik al zijn lichaamshaar tergend traag en ramde ik een familypack van die mega tampons één voor één in zijn kont. Maar in werkelijkheid liep ik gewoon de winkel uit en liet ik hem mijn dag verpesten. Kak.

En verder heb ik ook een hekel aan allerlei apparatuur (smartphones, laptops, software, etc.) die niet doet wat het moet doen, kleine baardhaartjes in de lavabo, maten van kinderkleren die niet kloppen, …

2. Wat vind jij irritant in het verkeer?

Chauffeurs die hun richtingaanwijzer niet gebruiken.

Wielerwedstrijden waardoor je 20 minuten moet omrijden.

Op de tram: mensen die die reizigers niet eerst laten uitstappen voor ze zelf instappen. Een gewriemel tot en met, en waarom? Ik heb er onlangs iemand op aangesproken: ‘Meneer, het gaat toch veel vlotter als je eerst de mensen laat uitstappen en dan pas zelf instapt?’. Zijn antwoord: ‘Ik wil NU instappen’. Tja…

Mensen die komen zagen dat je voor hun huis geparkeerd staat, op een verder volledig reglementaire plaats, zonder bewonersparkeren of parkeerverbod of garage of iets dergelijks. Gewoon omdat het HUN venster is, of om de feng shui in het huis niet te storen ofzo. Onlangs meegemaakt. Ik parkeer mijn auto en ik heb amper mijn handrem aangezet, of er komt weer zo’n type uit zijn huisje om te zeggen dat ik daar niet mag staan. Ik ga nog uit van de veronderstelling dat hij de waarheid spreekt en me wil behoeden voor een boete. Ik verzet mijn auto, waardoor ik zeker 200 meter moet wandelen met mijn kind in de gietende regen. Ik passeer die bewuste plaats. In de verste verte geen énkel verkeersbord te zien. En die kakvent staat nog op de loer vanuit zijn deurgat. Moordneigingen.

Ik heb ook een hekel aan omleidingen die niet duidelijk staan aangeduid of de gps die het niet doet, waardoor ik verdwaal. Ik heb het oriëntatievermogen van een goudvis en raak echt in paniek als ik de weg niet vind. De gps is voor mij één van de uitvindingen van de eeuw.

3. Welk eten vind je echt goor en krijg je niet door je keel? 

Heb je even? Ik was als kind een moeilijke eter, maar door ouder te worden, leerde ik gelukkig meer en meer dingen wél appreciëren. Wat ik nog steeds niet binnen krijg is: mosselen, slakken en andere schaaldieren, rode kool, savooikool, witte kool, spruitjes, orgaanvlees, vlees dat niet doorbakken is, vlees met vetranden, soep met brokjes, kikkerbillen, hutsepot, konijn, bloedworst, …

4. Waar wil je op dit moment over zeuren?

Over het feit dat ik nog steeds mijn gewicht niet terug heb van voor de zwangerschap. Zucht. Klaag. Ik zat er zooo dicht bij. Heb ik nochtans echt aan mezelf te danken. Mijn gezondheid heeft wat eten in het roet gegooid, net zoals de barbecues van de laatste dagen.

5. Welke artiest kun jij echt niet uitstaan?

Ozark Henry. Braaaaak! Guga Baul heeft hem eens treffend geïmiteerd in Tegen de Sterren op, ik lag plat en tegelijkertijd gruwelde ik. Geen mooie stem, geen mooie uitspraak en eigenlijk een beetje gezaag. ‘Modomiduwadihééé’. Ik hoop dat den Ozark dit nooit leest. Sorry Ozark. (wat is dat trouwens met die naam?!?)

In de categorie ‘lelijke stem’ past ook Bono van U2. Ik weet dat ik hiermee waarschijnlijk heel wat mensen tegen me in het harnas jaag. Maar ik hoor zijn stem echt niet graag, hij duwt altijd zo op zijn stem. Niet mijn smaak, sorry!

Acteur Ben Stiller (uit onder andere ‘Meet the Fockers’ en andere geestdodende flutfilms). Hij speelt altijd hetzelfde personage, heeft altijd dezelfde gelaatsuitdrukking en is altijd ‘onhandig’. Jak.

Gunther Lamoot, en dan vooral zijn typetje Veronique. Gewoon. Niet. Grappig. Niet.

Ook Geert Hoste is niet (meer) grappig.

Tiany Kiriloff en haar pruilmondje. Geef mij maar Jani.

6. Wat vind je de rottigste klusjes in huis?

De wc’s en de badkamer kuisen. Jeffry doet echt veel in het huishouden, maar dit rottige klusje laat hij altijd aan mij over.

7. Waar stoor jij je zodanig aan op een blog, dat je hem direct weer wegklikt?

Een overdreven hippe lay-out, zodat je niet weet waar je precies moet kijken of waar de logica zit. Daar word ik moe van en dan klik ik gewoon weg.

Extreme taalfouten en dt-fouten. Kijk, iedereen kan eens een foutje maken en natuurlijk zijn er mensen die dyslexie hebben en die er dus niets aan kunnen doen. De tenen van germanisten zullen waarschijnlijk ook wel eens krullen bij het aanschouwen van mijn schrijfsels. Maar mensen zijn zo slordig met taal. ‘Dat gebeurd’ en ‘ik vindt’, daar gaat mijn haar gewoon van rechtstaan. Ik las ooit eens op Facebook ‘ik wordt mama’. Dat is toch triestig, neen? Of overdrijf ik nu?

8. Welk tv-programma vind je echt verschrikkelijk?

Goh, programma’s die ik echt verschrikkelijk vind, daar kijk ik gewoon niet naar. Ik ben geen fan van sportprogramma’s, maar als Jeff daar wil naar kijken, dan doet hij maar. Dan lees ik wel een boekje. Van die dierentuin-achter-de-schermen-programma’s zie ik ook echt niet graag. Boring.

9. Aan welk make-up product heb je een hekel?

Eyeliner, meer bepaald wanneer je van die winged eyes wil maken. Lukt me nooit, zelfs niet na 10943 YouTube filmpjes.

10. Wil je verder nog ergens even lekker over zeiken?

Neen hoor, dank je wel. Ik kan wel een tijdje voort nu. Ik kan me ook ergeren aan mensen die zich overal aan ergeren. Dus nu erger ik me vooral aan mezelf. 🙂

6 redenen waarom het leuk is om aan de kust te wonen

Ik woon nu ondertussen bijna 5 jaar aan de kust. Alhoewel het niet altijd grote liefde is tussen de kust en ik, en de heimwee me met momenten parten speelt, zijn er toch heel wat redenen waarom het leuk wonen is aan ’t zèètje.

  • De eerste reden natuurlijk: de mensen. Mijn dochter, mijn vriend, de lieve vrienden, schoonfamilie en collega’s die ik hier leerde kennen.
  • Een binnenkoppertje: de zee zelf 🙂 De zee was vroeger het doel van een gezamenlijk familie-uitstapje met mijn mama, meme, tante, broer, nichtjes en neef. Met een frigobox met limonade in de koffer trokken we één keer per jaar naar de zee. Niet te geloven dat ik nu gewoon zelf aan die prachtige zee woon en ik bijna elke dag de zee zie! Echt op het strand gaan zitten doen we niet zo veel. Maar ’s middags maak ik tijdens mijn lunchpauze een wandeling op de dijk van Oostende. In het weekend gaan we bij mooi weer graag wandelen op de minder toeristische dijk in Bredene, nabij de Twins.
  • De fantastisch lekkere verse vis van de vismijn. Die vismijn bevindt zich niet, zoals ik als onwetende landrot dacht, rechts van het station van Oostende. Dat is de vistrap. De échte vismijn bevindt zich achter de haven, bij de Vuurtorenwijk, een wijk die naast het centrum van Oostende ligt. De vismijn is een wat verweerde plek, een beetje vuil, met een verroeste boot langs de kade en de Visscherskoppen van fotograaf Stephan Vanfleteren die je van de nok van de gebouwen aankijken. De mensen die in de viswinkeltjes werken trekken zich niets aan van marketing of een fancy winkelinrichting met onnodige prul. Zelf zijn ze ook eerder van het verweerde soort en heel erg to the point, een kenmerk die ik wel vaker terugvind bij de kustbewoners. Ooit waren we getuige van twee ‘binnenlanders’ die amok maakten wie er eerst aan de beurt was in het winkeltje. De vrouw achter de toog kon hen niet kalmeren. Toen kwam de visser binnen, met een bebloed schort waar nog een halve viskop aan hing, een filermes in zijn knoestige vuisten: ‘Moek ik me der ne kè mee bemoein?’… Laat ons stellen dat het rap gedaan was en dat die mensen snel weer buiten stonden met hun kilootje vis. Wij gaan bijna elke week naar de vismijn voor onze portie verse zalm, tong, kabeljauw of gèrnoars. Jeffry en ik eten allebei zeer graag vis en ook onze dochter smult regelmatig van haar stukje lekkere vis.
  • Aan de zee heerst altijd een soort vakantiesfeer, maar vooral in de zomer hangt er een leuke vibe. Vanuit mijn raam op het werk zie ik net een streepje zee en op maandag horen we van op ons bureautje de wedstrijden op de Hippodroom. Wanneer mijn collega’s uit Gent, Leuven, Mechelen of Hasselt me bellen, vragen ze vaak met een lichte jaloezie welk weer het is. En er zijn natuurlijk volop ijstentjes, restaurantjes, evenementen, festivals, … waar de toeristen op af komen maar waar ook de kustbewoners van profiteren. In de zomer in je pauze een half uurtje op het strand zitten of een ijsje gaan smullen? No problemo.
  • De winkels zijn hier open op zondag! Halleluja! Wanneer ik op zondag in Gent of Koolskamp ben, verwonder ik me altijd over de uitgestorven straten. In Oostende of ons klein winkelcentrumtje in Bredene zijn de meerderheid van de winkels gewoon open. Zalig!
  • Als ik naar vrienden of familie rij met de auto, zie ik altijd ellenlange files… in de tegenovergestelde richting! Wanneer de toeristen na een dag uitgeput terugkeren naar hun huis met het zand tussen hun tenen en meter per meter opschuiven, zoef ik voorbij op weg naar mijn gezellig huisje aan de kust.

 

Hoe is het nu met Norah? Update buisjes en slapen

Hier en daar kreeg ik voorzichtig de vraag hoe het nu is met Norahs oortjes en haar slapen. Hopelijk brengt het geen ongeluk dat ik het hier zeg… maar…tromgeroffel… ze slaapt!

De woensdag na het verschijnen van mijn artikel waarin ik zo klaagde over mijn vermoeidheid werden we om 7.30 uur verwacht in het ziekenhuis met een nuchtere Norah. Om 23.30 uur had ze nog een laatste flesje leeggesloeberd en eigenlijk had ze niet veel last van het nuchter zijn. Er was immers heel veel te beleven in het ziekenhuis in haar ogen: een coole kamer met mooie kleurtjes, een bedje waar je in kon klimmen en een tof kamergenootje. Mama en papa waren iets zenuwachtiger…

We hadden ervoor gekozen dat ik zou meegaan tot aan de operatiekamer en ook bij Norah zou zijn als ze wakker werd in recovery. Norah is een echte papasleppe maar als ze pijn heeft of ziekjes is, komt ze toch heel erg aan mama hangen. Rond een uur of 9 kwam een hele lieve verpleegster haar halen. In een hoekje van de wachtzaal voor het OK was er wat speelgoed voorzien en tijdens het wachten speelde ze wat met Norah en zo stelde ze ons zo beiden op ons gemak. Toen het OK klaar was, nam diezelfde verpleegster Norah mee, terwijl ze lief tegen haar babbelde. Haar tutje en knuffel Leeuwtje mochten mee. Norah was totaal niet angstig of verdrietig. Toen Norahtje sliep, kwam de verpleegster me halen en mocht ik in haar kamer wachten tot ze me kwamen halen. So far so good…

Een klein uurtje later kwam er een verpleegster me halen om naar recovery te gaan. In de ontwaakzaal zat Norah in de armen van een andere verpleegster en ik nam haar vlug over. Dat ontwaken vond ik persoonlijk het moeilijkste van de hele dag. Norahtje was verward, huilde raar en ik kreeg haar eerst écht niet rustig. Ik moest zelf ook echt mijn tranen wegslikken. Gelukkig of jammer genoeg, het is te zien hoe je het bekijkt natuurlijk, heb ik al heel wat ervaring met het troosten van mijn dochter. Dus paste ik mijn gekende trucs toe: rondwandelen en zingen. Zo komt het dat ik met de standaard van de baxter in mijn ene hand en Norah in mijn andere arm op recovery rondliep terwijl ik het hele K3-repertoire kweelde – op fluistertoon weliswaar. Toen viel Norahtje in een diepe slaap en mocht ze mee naar haar kamertje. Daar deed ze een goeie tuk bovenop mij en daarna bij Jeffry. Toen ze wakker werd at ze een yoghurtje en mocht ze wat water drinken. En vanaf dat moment was ze een stuk beter. Terwijl we nog moesten wachten op het bezoek van de specialist, kon ze naar hartelust spelen in de speelkamer op de pediatrie. Er liep wel zot veel vocht uit haar oortje. Ik heb wel drie keer gevraagd aan de verpleegsters of dat normaal was. Wat dus wel zo was. Rond 17.30 uur kwam de specialist langs en mochten we naar huis. Dat was wel wat lang, maar ergens weet je dat dat erbij hoort. Echt waar, van het ziekenhuis (AZ Damiaan in Oostende) zijn we echt content. Een mooie speelzaal voor de kleintjes, goeie dokter, supergoeie begeleiding en lieve verpleegsters, …

De eerste paar nachten na de ingreep waren verschrikkelijk. Ik wist niet dat het nog erger kon. Huilen, brullen, … jongens toch. Ook bleef er overdag vies vocht uit haar oren en snot uit haar neusje komen. Maar plots, sinds de nacht van zondag op maandag vorig week, slaapt Norah door. Wel durft ze wel nog eventjes huilen voor ze in slaap valt. Dus nu durven we haar wel ‘laten huilen’ zoals iedereen altijd zegt. Maar echt waar, dit is écht niet te vergelijken met het huilen, het krijsen van de pijn van voordien. Ook lijkt ze nu beter te horen. Ze loopt de hele tijd ‘papa, papa’ te kakelen, precies of ze hoort zichzelf ook beter. De opluchting dat ze nu duidelijk verlost is van een grote last, is enorm.

Buisjes zijn voor ons dus een enorm succes voor onze slaap, maar in de eerste plaats voor het comfort en de gezondheid van ons dochtertje!

Mijn blunders

IMG_6585.PNG

De inspiratie voor deze blog kreeg ik van Linda.nieuws, de facebookpagina van het Nederlandse blad Linda. Lezers konden hun ergste blunders en gênante verhalen opsturen. De tranen rolden vaak over mijn wangen van het lachen! Vandaag deel ik een aantal momenten waarop ik liever onder de grond was gekropen.

  • In het begin van onze relatie woonde Jeffry in Bredene op een appartementje. Toen we eens samen bij hem thuis kwamen, wou hij zijn fiets binnen zetten op zijn appartement. Jeff nam met zijn fiets de lift en ik ging met de trap. Omdat ik sneller zou zijn, kreeg ik de sleutel mee om de deur open te doen voor hem. Ik kreeg zijn deur niet meteen open en stond wat te prullen met de sleutel. Toen ging die deur opeens open en zei er een oud mannetje bars: ‘Ewel, wa goat zin dè?’ Bleek ik bij zijn overbuur Ronny te staan, haha! ’t Verschot van mijn leven!
  • Nog in het begin van onze relatie bleef ik eens bij Jeff slapen. Ik wou ’s morgens een douche nemen. Ik had wel douchegel en shampoo mee, maar had nog het één en het ander te kort. Ik vroeg Jeff waar hij zijn haardroger en kam bewaarde. Nogal een flater als je Jeff kent 🙂 Laat ons eufemistisch zeggen dat hij een terugwijkende haargrens heeft…Zijn gezicht was dan ook hilarisch. De duts dacht dat ik hem aan het uitlachen was!
  • Op het Afro C festival liep ik na een mojitootje of 2 een collega tegen het lijf die ik enkel ken in zijn overall van de garage. Ik had hem niet meteen herkend, tot hij goedendag zei. ‘Moh Johnny’, reageerde ik, ‘ik had je niet herkend met je kleren aan’. Oeps! Zijn vrouw vond het niet zo grappig. Jeffry des te meer, die lag plat!
  • Een collega belde onze afdeling onlangs om te zeggen dat de kerstkaartjes binnen waren. ‘Tja’, reageerde ik nogal laconiek, ‘dat is ook vroeg dit jaar, maar beter te vroeg dan te laat!’. Ze antwoordde aarzelend dat ze niet wist of dat vroeg was… Een andere collega vond dat ook nogal straf en ging de bestelling afhalen. Het waren testkaartjes, hihi.
  • Ik was net aangekomen op een brunch met mijn Gentse vriendinnen en beet in een pistoletje met maanzaad. ‘Lap’, flapte ik eruit, ‘ik ben hier nog maar net en ik hang al vol met zaad.’ De toon was gezet 😉

Heb jij soms gênante versprekingen of gekke stoten die je wil delen?

IMG_6156