Hoe is het nu met Norah? Update buisjes en slapen

Hier en daar kreeg ik voorzichtig de vraag hoe het nu is met Norahs oortjes en haar slapen. Hopelijk brengt het geen ongeluk dat ik het hier zeg… maar…tromgeroffel… ze slaapt!

De woensdag na het verschijnen van mijn artikel waarin ik zo klaagde over mijn vermoeidheid werden we om 7.30 uur verwacht in het ziekenhuis met een nuchtere Norah. Om 23.30 uur had ze nog een laatste flesje leeggesloeberd en eigenlijk had ze niet veel last van het nuchter zijn. Er was immers heel veel te beleven in het ziekenhuis in haar ogen: een coole kamer met mooie kleurtjes, een bedje waar je in kon klimmen en een tof kamergenootje. Mama en papa waren iets zenuwachtiger…

We hadden ervoor gekozen dat ik zou meegaan tot aan de operatiekamer en ook bij Norah zou zijn als ze wakker werd in recovery. Norah is een echte papasleppe maar als ze pijn heeft of ziekjes is, komt ze toch heel erg aan mama hangen. Rond een uur of 9 kwam een hele lieve verpleegster haar halen. In een hoekje van de wachtzaal voor het OK was er wat speelgoed voorzien en tijdens het wachten speelde ze wat met Norah en zo stelde ze ons zo beiden op ons gemak. Toen het OK klaar was, nam diezelfde verpleegster Norah mee, terwijl ze lief tegen haar babbelde. Haar tutje en knuffel Leeuwtje mochten mee. Norah was totaal niet angstig of verdrietig. Toen Norahtje sliep, kwam de verpleegster me halen en mocht ik in haar kamer wachten tot ze me kwamen halen. So far so good…

Een klein uurtje later kwam er een verpleegster me halen om naar recovery te gaan. In de ontwaakzaal zat Norah in de armen van een andere verpleegster en ik nam haar vlug over. Dat ontwaken vond ik persoonlijk het moeilijkste van de hele dag. Norahtje was verward, huilde raar en ik kreeg haar eerst écht niet rustig. Ik moest zelf ook echt mijn tranen wegslikken. Gelukkig of jammer genoeg, het is te zien hoe je het bekijkt natuurlijk, heb ik al heel wat ervaring met het troosten van mijn dochter. Dus paste ik mijn gekende trucs toe: rondwandelen en zingen. Zo komt het dat ik met de standaard van de baxter in mijn ene hand en Norah in mijn andere arm op recovery rondliep terwijl ik het hele K3-repertoire kweelde – op fluistertoon weliswaar. Toen viel Norahtje in een diepe slaap en mocht ze mee naar haar kamertje. Daar deed ze een goeie tuk bovenop mij en daarna bij Jeffry. Toen ze wakker werd at ze een yoghurtje en mocht ze wat water drinken. En vanaf dat moment was ze een stuk beter. Terwijl we nog moesten wachten op het bezoek van de specialist, kon ze naar hartelust spelen in de speelkamer op de pediatrie. Er liep wel zot veel vocht uit haar oortje. Ik heb wel drie keer gevraagd aan de verpleegsters of dat normaal was. Wat dus wel zo was. Rond 17.30 uur kwam de specialist langs en mochten we naar huis. Dat was wel wat lang, maar ergens weet je dat dat erbij hoort. Echt waar, van het ziekenhuis (AZ Damiaan in Oostende) zijn we echt content. Een mooie speelzaal voor de kleintjes, goeie dokter, supergoeie begeleiding en lieve verpleegsters, …

De eerste paar nachten na de ingreep waren verschrikkelijk. Ik wist niet dat het nog erger kon. Huilen, brullen, … jongens toch. Ook bleef er overdag vies vocht uit haar oren en snot uit haar neusje komen. Maar plots, sinds de nacht van zondag op maandag vorig week, slaapt Norah door. Wel durft ze wel nog eventjes huilen voor ze in slaap valt. Dus nu durven we haar wel ‘laten huilen’ zoals iedereen altijd zegt. Maar echt waar, dit is écht niet te vergelijken met het huilen, het krijsen van de pijn van voordien. Ook lijkt ze nu beter te horen. Ze loopt de hele tijd ‘papa, papa’ te kakelen, precies of ze hoort zichzelf ook beter. De opluchting dat ze nu duidelijk verlost is van een grote last, is enorm.

Buisjes zijn voor ons dus een enorm succes voor onze slaap, maar in de eerste plaats voor het comfort en de gezondheid van ons dochtertje!