Hoe is het nu met Norah? Update buisjes en slapen

Hier en daar kreeg ik voorzichtig de vraag hoe het nu is met Norahs oortjes en haar slapen. Hopelijk brengt het geen ongeluk dat ik het hier zeg… maar…tromgeroffel… ze slaapt!

De woensdag na het verschijnen van mijn artikel waarin ik zo klaagde over mijn vermoeidheid werden we om 7.30 uur verwacht in het ziekenhuis met een nuchtere Norah. Om 23.30 uur had ze nog een laatste flesje leeggesloeberd en eigenlijk had ze niet veel last van het nuchter zijn. Er was immers heel veel te beleven in het ziekenhuis in haar ogen: een coole kamer met mooie kleurtjes, een bedje waar je in kon klimmen en een tof kamergenootje. Mama en papa waren iets zenuwachtiger…

We hadden ervoor gekozen dat ik zou meegaan tot aan de operatiekamer en ook bij Norah zou zijn als ze wakker werd in recovery. Norah is een echte papasleppe maar als ze pijn heeft of ziekjes is, komt ze toch heel erg aan mama hangen. Rond een uur of 9 kwam een hele lieve verpleegster haar halen. In een hoekje van de wachtzaal voor het OK was er wat speelgoed voorzien en tijdens het wachten speelde ze wat met Norah en zo stelde ze ons zo beiden op ons gemak. Toen het OK klaar was, nam diezelfde verpleegster Norah mee, terwijl ze lief tegen haar babbelde. Haar tutje en knuffel Leeuwtje mochten mee. Norah was totaal niet angstig of verdrietig. Toen Norahtje sliep, kwam de verpleegster me halen en mocht ik in haar kamer wachten tot ze me kwamen halen. So far so good…

Een klein uurtje later kwam er een verpleegster me halen om naar recovery te gaan. In de ontwaakzaal zat Norah in de armen van een andere verpleegster en ik nam haar vlug over. Dat ontwaken vond ik persoonlijk het moeilijkste van de hele dag. Norahtje was verward, huilde raar en ik kreeg haar eerst écht niet rustig. Ik moest zelf ook echt mijn tranen wegslikken. Gelukkig of jammer genoeg, het is te zien hoe je het bekijkt natuurlijk, heb ik al heel wat ervaring met het troosten van mijn dochter. Dus paste ik mijn gekende trucs toe: rondwandelen en zingen. Zo komt het dat ik met de standaard van de baxter in mijn ene hand en Norah in mijn andere arm op recovery rondliep terwijl ik het hele K3-repertoire kweelde – op fluistertoon weliswaar. Toen viel Norahtje in een diepe slaap en mocht ze mee naar haar kamertje. Daar deed ze een goeie tuk bovenop mij en daarna bij Jeffry. Toen ze wakker werd at ze een yoghurtje en mocht ze wat water drinken. En vanaf dat moment was ze een stuk beter. Terwijl we nog moesten wachten op het bezoek van de specialist, kon ze naar hartelust spelen in de speelkamer op de pediatrie. Er liep wel zot veel vocht uit haar oortje. Ik heb wel drie keer gevraagd aan de verpleegsters of dat normaal was. Wat dus wel zo was. Rond 17.30 uur kwam de specialist langs en mochten we naar huis. Dat was wel wat lang, maar ergens weet je dat dat erbij hoort. Echt waar, van het ziekenhuis (AZ Damiaan in Oostende) zijn we echt content. Een mooie speelzaal voor de kleintjes, goeie dokter, supergoeie begeleiding en lieve verpleegsters, …

De eerste paar nachten na de ingreep waren verschrikkelijk. Ik wist niet dat het nog erger kon. Huilen, brullen, … jongens toch. Ook bleef er overdag vies vocht uit haar oren en snot uit haar neusje komen. Maar plots, sinds de nacht van zondag op maandag vorig week, slaapt Norah door. Wel durft ze wel nog eventjes huilen voor ze in slaap valt. Dus nu durven we haar wel ‘laten huilen’ zoals iedereen altijd zegt. Maar echt waar, dit is écht niet te vergelijken met het huilen, het krijsen van de pijn van voordien. Ook lijkt ze nu beter te horen. Ze loopt de hele tijd ‘papa, papa’ te kakelen, precies of ze hoort zichzelf ook beter. De opluchting dat ze nu duidelijk verlost is van een grote last, is enorm.

Buisjes zijn voor ons dus een enorm succes voor onze slaap, maar in de eerste plaats voor het comfort en de gezondheid van ons dochtertje!

Moe, moeder, kapot

Warning! Dit is een zaagblog! 😉 Dit stukje is geschreven terwijl ik heel erg moe ben. Natuurlijk is ons meisje het beste wat ons ooit is overkomen. De vermoeidheid doet niets af aan mijn liefde voor haar.

IMG_6365

Als er 1 iets is wat ik zwaar onderschat had aan mama zijn, dan is het wel die onvoorstelbare, verschrikkelijke vermoeidheid door te weinig slaap. Ik had natuurlijk wel de verhalen gehoord van mijn mama, dat ik zo’n moeilijk slapertje was. En natuurlijk wist ik wel dat een baby kan zorgen voor slapeloze nachten. Maar toch had ik op voorhand niet kunnen denken welke impact het op ons leven heeft dat Norah niet goed slaapt. Toen ik als 20-jarige naar Pukkelpop ging en na 4 nachten in een drassige tent te slapen tussen de ‘Oereeeee’-kreten compleet gebroken kapot thuis kwam, dacht ik dat ik me nooit méér moe dan toen kon voelen. Boy, was I wrong. Moeder is the next level van ‘moe’.

Toen Norah 3 weken oud was, maakten we enthousiast een foto met de Milestone Card naast haar waarop stond: ‘vannacht sliep ik voor het eerst door’. Ze had 6 uur na elkaar geslapen en we waren euforisch.

IMG_0227.JPG

Ik kan niet echt zeggen wanneer het omsloeg, het was eerder een langzaam proces dan een plotselinge ommezwaai. Toen Norah een half jaar was, weet ik nog dat het enorm lastig was om haar in slaap te krijgen. Soms waren we twee, drie uur bezig om haar in bed te krijgen. Verschrikkelijk. Laten huilen is een oplossing waar ik niet in geloof, maar elke dag drie, vier uur met een kind rondlopen/in de zetel zitten/in bed kruipen tot ze slaapt is ook geen oplossing. Het boekje Een lieve methode om je kleintje te laten slapen  heeft me wel geholpen. Ik volgde de methode niet tot op de letter, maar vond deed me wel inzicht krijgen in de psyche van zo’n klein babytje en ik vond toch wat tips. Enkele dingen die we toepassen zijn: een vast slaapritueel, ook overdag toch een bepaald ritme volgen, het uur voor Norah slaapt zo rustig mogelijk doen. Wanneer ze toch wakker werd, teruggaan, proberen om haar niet uit te halen en haar zo te troosten met een tutje, een streeltje, … Wanneer ze toch helemaal overstuur is haal ik haar toch uit, maar probeer het zo saai mogelijk te houden.

En dan kwamen haar tandjes. Toen werd ze ook ’s nachts verschillende keren wakker. Dat een kind dan slechter slaapt, is natuurlijk volledig te begrijpen. Als wij ziek zijn of pijn hebben, slapen we ook niet goed. Maar het gebrek aan slaap door de tandjes was nog niets in vergelijking met wat ons te wachten stond door de oorontstekingen. De horror! Schreeuwen, huilen, brullen, na 5 minuten in haar bedje, na 30 minuten in haar bedje, midden in de nacht. Nachten waarin ze enkel rechtop tegen mijn of Jeff zijn borst in slaap viel. Super zielig voor haar in de eerste plaats uiteraard. En natuurlijk gaven wij wel pijnstilling en gingen we naar de dokter, maar toch konden we niet alle ongemak en pijn wegnemen bij onze kleine meid. In totaal zijn er 4 oorontstekingen geweest deze winter en, wat meer verontrustend is, is dat er sinds november chronisch vocht achter haar oortjes zit. Op aanraden van de huisarts bezochten we dus een KNO-arts, die ons adviseerde om Norah buisjes te geven. Volgende week gaat het ingreepje door, en ook haar poliepen zullen verwijderd worden.

Momenteel is het met het slapen van Norah zeer wisselvallig. Periodes van absolute terreurnachten wisselen zich af met enkele nachten rust. Er zijn veel avonden waarbij we nog 2 of 3 keer terug naar boven moeten om haar tutje terug te geven of om haar even te troosten. In dat opzicht is het slapengaan van Norah wel wat verbeterd, al zijn er wel soms nog dagen waarop het uren duurt voor onze kleine meid wil slapen. Sommige nachten slaapt Norah door, maar er zijn ook heel veel nachten waarop we 4, 5, 6 keer uit ons warme bed moeten om een compleet oversture Norah te troosten. De ergste nachten zijn die waarop ze plots om 2 uur ’s nachts klaarwakker is en wil spelen.

Kortom, het zijn hier soms echt lastige nachten met bijgevolg ook lastige dagen. Ik moet jullie niet vertellen dat vermoeidheid heel wat impact heeft op je leven. Sommige dagen leef ik wat in een ‘roes’, ik voel me minder alert, ben vaak prikkelbaar tegen Jeff en heb sommige dagen constant honger. Ook is de zin om te gaan sporten net iets minder als je maar 3 uur slaap achter de kiezen hebt – understatement. Ik probeer de vermoeidheid wat tegen te gaan door in het weekend te rusten als Norah slaapt. Tijdens de week lig ik ten laatste om 22 uur in mijn bed en ook in het weekend ben ik vaak de saaie trees die vroeg in haar bed kruipt. Ik kan er enorm van genieten om eens op tijd in mijn bed te kruipen en alle uurtjes slaap te pakken die ik kan. Maar een mens moet ook zijn huishouden doen, wil wat sporten en wat quality time hebben met de boyfriend. En we hebben allemaal maar 24 uur in een dag.

Pakken we het heel verkeerd aan met Norah haar slapen? Heeft het slecht slapen iets te maken met het vocht achter Norahs oortjes? Heeft ze toch ongemak of pijn van de druk op haar trommelvlies? Sommigen vertelden me dat het slapen van Norah zou verbeteren na het plaatsen van de buisjes. Ik weet het niet, ik durf er niet op te hopen. Feit is dat de ingreep nodig is voor haar gezondheid en haar spraak- en gehoorontwikkeling. Als de nachten daardoor verbeteren zou ik ongelofelijk blij zijn. Maar ik durf er niet te veel op te hopen, ik durf het hier amper schrijven.

Zijn er nog ouders met kindje die slecht slapen? Hebben jullie nog tips? Wat zijn de ervaringen met buisjes?