Hoe Norah zindelijk werd op 21 maand

Met grote verbazing keek ik woensdagavond naar ‘Pano’ op één. In de documentairereeks ging Hilde Crevits, minister van Onderwijs, een dagje meehelpen in een kleuterklas. Het ging er onder andere over dat peuters steeds later zindelijk worden en dit een grote impact heeft op het kleuteronderwijs. Onze Norah mag volgend jaar in september ook voor het eerst naar school, dus het thema is voor ons actueel.

Ik vond het hallucinant hoe de kleuterjuf soms 30 kindjes onder haar hoede heeft, waarvan er heel veel nog een pamper dragen of het ene ongelukje na het andere hebben. Soms zijn ze met niets anders bezig dan met wassen en verschonen. Stuitend vond ik wel dat een of andere expert zei dat de kinderen later zindelijk zijn omdat ouders nu beiden gaan werken. Stoute moderne mama’s die gaan werken en die niet hele dagen thuis aan de stoof zitten met hun kroost! Daar kan ik me wel kwaad in maken. Even bevreemdend vond ik de opmerking van de mama aan de schoolpoort die zei dat ze absoluut geen moeite had gedaan om haar kinderen zindelijk te krijgen, zij vond dit een taak van de school.

Naar aanleiding van deze reportage deel ik graag hoe wij onze Norah zindelijk kregen op 21 maand. Daarmee wil ik helemaal niet zeggen dat wij de waarheid in pact hebben, of dat dit voor elk kind zal lukken. Ieder kind is anders, ieder kindje heeft zijn eigen ritme. En uiteraard ben ik ook geen dokter of expert. Ik wil alleen onze persoonlijke ervaring delen, misschien heeft er iemand iets aan. Want zelf had ik het ook zeker niet gedacht dat onze kleine meid al zindelijk zou zijn op 21 maand.

Dit gezegd zijnde.

Ik denk dat Norah een maand of 17 was, toen mijn mama me erop wees dat haar pampertje vaak nog droog was na haar middagdutje. Dat zou erop wijzen dat ze snel proper zou zijn. Bleek dat ik zelf al zindelijk was rond mijn 18 maanden. Voor jullie denken dat ik een wonderkind ben: vroeger (ik ben van het bouwjaar 1985) bleek dit helemaal niet zo ongewoon. Ik stond perplex. Potjestraining was echt nog een ver-van-mijn-bedshow. Mijn mama raadde me aan om Norah ’s morgens na het wakker worden en ’s middags na haar dutje eens op het potje te zetten. Zo gezegd, zo gedaan. Al snel volgde de eerste pipi, die met enorm gejuich werd onthaald en waarvan het fotografisch bewijsmateriaal snel ge-whats-appt werd naar oma. Norah was ook heel erg geïnteresseerd in het toiletgebruik van mama en papa. Ik laat Norah niet graag alleen in de living wanneer ik zelf naar het toilet moet, dus kreeg ze dit ook in geuren en kleuren mee 🙂 Ook liet ze af en toe al merken dat ze pijn had in haar buikje en dat ze kaka moest doen. Wanneer dit voorkwam, zetten we haar zo snel mogelijk om het potje en wanneer er een drolletje volgde, werd dit ook bestoeft. Maar evengoed werden er nog pampertjes enthousiast gevuld.

Het potje ging mee op reis naar Frankrijk, maar werd daar weinig gebruikt. Maar toen we terug waren, merkten we aan kleine Norah dat ze toch wel meer en meer signalen liet zien wanneer er een grote of kleine boodschap moest komen. Zoals: aan haar pampertje trekken, een pijnlijke grimas trekken die wijst op een kramp in het buikje, … We volgenden gewoon ons kind en zetten haar dan telkens op het potje. Waarom dit negeren als ze het zelf toont? Een pipi of kaka werd enthousiast onthaald, in de wc pot gedropt en doorgespoeld en uitgewuifd door Norah. Op den duur begon ze zelf echt wel te zeggen wanneer ze op het potje moest met de magische woorden ‘kaka potje’. Bij Norah was zowel de grote als de kleine boodschap trouwens ‘kaka’ 😀 Pas sinds kort zegt ze ‘pèpè’ als ze pipi moet doen.

Wanneer de nood het hoogst is, zorgt het gepruts met een pamper en een body er soms voor dat er soms toch een ongelukje gebeurt.  Daarom kocht ik een pak pamperbroekjes, net zoals kleine hemdjes en übercute kleine slipjes in maatje 92. Help! Mijn baby was opeens een peuter 🙂 Na dat ene pak pamperbroekjes heb ik eigenlijk geen nieuwe meer gekocht, want ik las dat dit in feite zeer verwarrend is voor de kleintjes. Ze hebben al een broekje aan, maar toch absorbeert dit nog als een pamper. Beter zou zijn om direct een onderbroekje aan te doen. En dit deden we dan ook. Voor de rest gingen we verder zoals we bezig waren. Ongelukjes werden met de mantel der liefde en een dweil weggeveegd. Nooit hebben we geroepen of Norah een slecht gevoel gegeven rond het hele gebeuren. Ze gaat heel graag op het potje en is heel erg trots op haar blaas- en darmproductie!

Zo hebben wij Norah zindelijk gekregen, op haar eigen ritme, zonder straffen, schelden of forceren. Het is allemaal zeer natuurlijk en haast vanzelf verlopen. Voor het schrijven van dit stukje moest ik zelf echt terugdenken hoe het nu allemaal verlopen is, zo natuurlijk ging het voor ons. Terwijl wij ook allebei fulltime werken, mevrouw de expert van de reportage! Zeer belangrijk is ook dat de crèche ons volgt in het hele potjesverhaal. Tijdens haar middagdutje en ’s nachts draagt dochterlief trouwens wel nog een pamper. Die zou je pas kunnen weglaten wanneer het kindje die vanzelf helemaal droog laat tijdens het slapen. Daar zijn we nog lang niet.

Overigens is er nog een andere problematiek die aan bod kwam in de reportage en waar we helemaal nog geen zicht op hebben, namelijk de middagdutjes. Norahtje geniet nog enorm van haar middagdutjes. Mijn hart brak bij het zien van die kleine hummeltjes die ’s middags nog zo graag een dutje zouden doen. Maar dat zien we dan wel als het zover is…

Julie vertelt de laatste tijd niet veel

Een collega sprak me er vandaag over aan. Het sluimerde ook al weken in mijn systeem. Ik blog al een tijdje niet meer. Hoe het komt? Sinds we terug zijn van onze reis in augustus, lukt het precies niet. Norahs slaapproblemen bereikten een dieptepunt en ook enkele andere persoonlijke gebeurtenissen zorgden ervoor dat mijn hoofd niet stond naar schrijven. Ondertussen slaapt onze kleine meid terug als een roosje – ik bereid een blogpost voor 😉 en ook de rest valt wat in z’n plooi. De zin om te schrijven is terug. De opmerking van mijn collega kwam dus juist op tijd. De laptop is afgestoft en opgeladen. De ideeën komen al terug naar boven. Ik hoop dus om jullie binnenkort terug te mogen verwelkomen op m’n blog!

IMG_6156

 

Boeken gelezen op reis

Kennen jullie nog die vriendschapsboekjes van vroeger op school? Geen idee of dat nu nog bestaat (met Norah zijn we in die fase nog niet), maar toen ik een kind was, had je zo’n boekjes die je in je klas door kon geven en waar iedereen dan vraagjes moest beantwoorden zoals: ‘Wat is je lievelingskleur’, ‘Wat is je sterrenbeeld’, enzovoort. Ik heb trouwens eens tranen met tuiten gehuild van het lachen toen één van mijn klasgenootjes invulde dat haar sterrenbeeld ‘konijn’ was. En ik werd razend als er iemand ‘spagettie’ schreef bij de boeiende vraag: ‘Wat is je lievelingseten?’:-)

Het punt waar ik toe wil komen, is dat ik dus dat saaie kind was die op de vraag ‘Wat is je hobby’ altijd antwoordde met ‘lezen’. Tja, ik pleit schuldig. Uren verslond ik boeken van Marc De Bel, de Babysittersclub, Roald Dahl en nog zoveel andere legendarische jeugdboeken. Toen ik de plaatselijke mini-bibliotheek – die trouwens maar uit één kamer bestond –  bijna helemaal had uitgelezen week ik uit naar de grote bibliotheken in Ardooie en Izegem. Toen ik later alleen ging wonen in Gent, was in de supermooie bibliotheek rondneuzen één van mijn favoriete zaterdagochtendactiviteiten. Told you, boring is my middlename. Lezen is nog steeds een favoriet tijdverdrijf, maar na de geboorte van Norah vond ik de tijd, noch de concentratie om te lezen. Verder dan wat tijdschriften en het vermaledijde ‘Oei ik groei’ – een boek over de ontwikkeling van baby’s – geraakte ik niet.

Tot enkele maanden geleden het vuur terug aangewakkerd werd. Ik kocht een e-reader in de Aldi om nog niet te veel geld uit te geven aan een duurdere Kobo. (Jeff is nogal sceptisch wanneer het mijn elektronica-aankopen betreft. En terecht. Ik ben nogal gadgetgevoelig en soms snel uitgekeken op een stukje elektronisch speelgoed.) Maar de e-reader is een succes! Ik lees opnieuw!

Ook tijdens onze vakantie naar Frankrijk kon ik me opnieuw volledig onderdompelen in mijn fictieve werelden. Dit waren de boeken die ik las:

24765926

  • Ijstweeling van S.K. Tremayne was het boek waar ik mijn vakantie mee startte. De korte inhoud op de kaft: “Een jaar nadat Lydia – de helft van een identieke tweeling – is omgekomen bij een tragisch ongeluk, verhuizen haar ouders Angus en Sarah Moorcraft met overgebleven tweelingdochter Kirstie naar een klein en afgelegen Schots eiland. Langzaam proberen zij hun leven opnieuw vorm te geven. Als de winter zijn intrede doet, en de mist over het Schotse eiland trekt, raakt het gezin echter steeds verder geïsoleerd. Kirstie begint vreemd gedrag te vertonen, beweert dat zij Lydia is en dat Kirstie is overleden. Langzaam slaat de twijfel toe: wat is er echt gebeurd op de dag van het ongeluk? En wie probeert het meisje in bescherming te nemen?” Ijstweeling is een heel mooi en meeslepend verhaal. Het verdriet van Sarah over het verlies van haar dochter voelt als een stomp in je maag. Met momenten is het boek ook zo creepy dat ik huiverend mijn e-reader even aan de kant moest leggen. Echt een aanrader, wel geen gezellig niemendalletje, maar ééntje die blijft hangen. Dit boek krijgt van mijn 4 sterren op 5.

27872052

  • Het geheim van mijn man van Liane Moriarty is een beetje een hype in boekenland. Soms is dat geen goed teken – denk maar aan 50 tinten Saaiheid & Gekreun. Maar in dit geval is het een terechte hype. In dit boek worden 3 verhalen met elkaar verweven, de personages worden heel goed omschreven en je wordt meegezogen in het boek. Het ideale boek voor op reis, niet te moeilijk maar toch mooi geschreven. Ik kijk al uit naar ander werk van deze auteur. Dit boek kreeg van mij een 5 op 5. Ben je benieuwd? Dit is de korte inhoud op de kaft: “Mijn lieve Cecilia, als je dit leest, ben ik dood… Stel je voor dat je man aan je heeft geschreven, om te openen na zijn dood. Stel je voor dat die brief zijn diepste, meest donkere geheim bevat, die niet alleen het leven van jullie samen kan kapotmaken, maar ook dat van anderen. En stel je dan eens voor dat je deze brief toevallig vindt terwijl je man nog springlevend is. Cecilia Fitzpatrick is een succesvolle zakenvrouw, staat voor iedereen klaar en is een toegewijde echtgenote en moeder. Maar die brief gaat alles veranderen, en niet alleen voor haarzelf.”

30745128

  • Het gelukkigste meisje ter wereld door Jessica Knoll is nog zo’n boek dat momenteel razend populair is. We lezen op de kaft: “Na haar traumatiserende tienerjaren op de prestigieuze Bradley School bouwt Ani FaNelli zorgvuldig een nieuwe identiteit op. Met haar glamoureuze baan, goedgevulde kleerkast en succesvolle verloofde lacht het leven haar toe. Maar Ani heeft een geheim. Duistere kwelgeesten uit het verleden bedreigen haar wanhopig gecreëerde illusie van perfectie.” Ik vond Het gelukkigste meisje ter wereld wat traag op gang komen, het had me niet meteen te pakken en ik moest echt doorbijten. Je wordt echter zo geprikkeld door de vraag wat er precies met Ani is gebeurd, dat je blijft doorlezen. Een leuk boekje, maar niet zo beklijvend als de Ijstweeling en Het geheim van mijn man. Eén ding bleef me bovendien het hele boek door storen. Waarom schrijft de auteur de naam van het hoofd personage in godsnaam als TifAni FaNelli, dus met de hoofdletters in het midden van de naam?! Dat zijn van die stomme dingen waar ik me dus kan aan erger 😉 Ik geef het boek een 3 op 5.

Ben je benieuwd naar de boeken die ik lees? Dan kan je me ook volgen op Goodreads, een social media platform waar je een profiel kan aanmaken en kan aanduiden welke boeken je wil lezen/aan het lezen bent/gelezen hebt en ze ook kan quoteren. Als je vrienden volgt, kan je zo zien welke boeken zij lezen en zo inspiratie opdoen voor de volgende turf die je wil verslinden. Voeg me gerust toe als vriend, mijn profiel draagt gewoon mijn naam, Julie Monteyne dus.

Zijn er nog enthousiaste lezers onder jullie? Hebben jullie tips?

IMG_6156

De leukste foto’s van onze reis naar Zuid-Frankrijk

Wij zijn terug uit vakantie!  Twee weken zijn we in Zuid-Frankrijk geweest, in Raissac-sur-Lampy nabij Carcasonne. We verbleven er samen met een bevriend gezin in een gîte op een domein met nog 4 huisjes. Een zalige vakantie!

We hebben dingen bezocht en ondernomen, lekker gegeten, elke dag wijn gedronken (woepsie) en ook veel geluierd. Kijken jullie mee naar de leukste foto’s van onze reis?

ps: Onze reisgenoten staan niet op deze foto’s. Niet omdat ze niet leuk zijn :-p maar omdat zij er natuurlijk niet voor kiezen om met hun gezicht op mijn blog te staan. 

IMG_7747

Hier waren we net aangekomen in onze gîte. ’s Avonds was er een welkomstborrel met iedereen die op het domein verbleef. Hier doe ik ‘santé’ met Norah die een ijsje eet.

IMG_7789Een familieportretje! Op bezoek aan een wijngaard. Een must als je naar Frankrijk gaat 😉 er zijn een paar flesjes lekkere wijn mee naar huis gekomen.

IMG_7804

Onze kleine meid heeft ge-no-ten van het zwembad, niet te doen. In het water gek doen met papa, duikstokjes in het water gooien waar de grotere kindjes moesten achter duiken, met potjes spelen langs de kant van het water, het kon niet op.

Voordien was ik écht bang voor onze boottocht op het Canal du Midi. Hele doemscenario’s speelden voor mijn ogen af (Norah over boord! Norah helemaal verbrand! Norah is het beu op de boot en zet de boel op stelten…). Maar dat was echt nergens voor nodig en de boottocht bleek één van mijn favoriete activiteiten op reis. Norah had het super naar haar zin en ik klom even op het dek om in de zon te liggen. Zalig! Ik heb mezelf daar en dan voorgenomen om proberen om minder ongerust te zijn. Al dat piekeren op voorhand kost massa’s energie en ik word er ook geen vrolijker mens van…

IMG_7827

Kleine meid eet grote pizza 😀 Ze heeft hem niet helemaal opgegeten hoor, papa heeft geholpen!

IMG_79062 weken vakantie was natuurlijk ook 2 weken dicht bij mijn lieve meid Norah. Hier letterlijk, want ik hees onze peuter af en toe in de draagzak voor bezoeken waar de buggy niet voor geschikt was.

IMG_7921

Op deze schitterende plaats gingen Jeff en ik nog eens alleen uit eten. Met een bevriend gezin op reis gaan heeft natuurlijk ook als voordeel dat ze eens een avondje kunnen fungeren als babysit. Een idyllisch plaatsje, een lekker visje, een zalig wijntje, de perfecte muziek en het gezelschap van mijn lief ventje zorgden voor de perfecte datenight.

Hopelijk vonden jullie het leuk om enkele foto’s van onze reis te zien. Ik droomde in elk geval nog eens terug naar onze leuke reis en ben nog volledig in vakantiemodus!

Waddisda? Gekke uitdrukkingen van aan ’t zeetje #2

Hier vertelde ik al over het feit dat Jeff en ik soms een andere taal spreken, ook al zijn we beiden van West-Vlaanderen. Ik heb een nieuwe reeks woorden of uitdrukkingen van aan ’t zèètje die mij toch wat exotisch voorkomen.

  • Het voorland klinkt wat poëtisch in de oren. Het is echter niet meer of minder dan het trottoir. ‘Bij ons’ in Koolskamp trouwens plankier genoemd, wat Jeff dan weer gek vindt.
  • Is het de nabijheid van Groot-Brittannië, dat slechts door het ruime sop wordt gescheiden van Oostende? De nabije geschiedenis van de Maalboten of invloed van de Engelsen die blijven plakken zijn aan de Vlaamse deernes? Feit is dat er toch wat Engelse uitdrukkingen de woordenschat van de kustbewoner zijn binnengeslopen. Zo zegt men hier butter en bottel voor boter en fles.
  • Een prachtige uitdrukking vind ik ‘’t Zien de schatjes’. Dit kan zowel positief als negatief gebruikt worden. Soms is het een geringschattende opmerking over de wat marginale medemens. Soms is het liefkozender bedoeld, zoals ‘het zijn toch kapoenen’.
  • Op de markt van Heist hoorde ik een vrouwtje zeggen ‘Ik zien de bill’n of van d’itte’, wat zoveel betekent als: ik ben moe, ik ben uitgeput van de warmte.

Schitterend toch? 🙂 Hebben jullie nog aanvullingen?

I did it! Start to Run 5 km

Yippie!! Vanavond heb ik de lessenreeks Start to Run 0 tot 5 kilometer voltooid. Ik heb er echt van genoten, het ging eigenlijk heel vlot. Ik ben zoooo blij en trots!!

IMG_7342-1

  • Wat? Ik liep les 30, de laatste in de Start to Run lessenreeks om 5 kilometer te leren lopen.
  • Wanneer begonnen? Ik begon op 7 maart met de lessenreeks. De slimme rekenaars onder jullie zien dus direct dat ik langer dan 10 weken deed over het trainingsschema. Maar dat is net het fijne aan deze app: je kan het een beetje aanpassen aan je eigen leven en wensen. Zo wissel ik het lopen graag af met een groepsles in de fitness en liep ik sommige weken maar 1 of 2 keer in plaats van de voorgeschreven 3. Het is het resultaat dat telt, nah.

IMG_7343-1

  • Hoeveel? Hoe snel? Ik vind cijfertjes niet altijd even belangrijk. Het feit dat ik loop vind ik belangrijker dan mijn snelheid. Ik heb vandaag voor de eerste keer iemand voorbijgestoken en ik voelde me bijna schuldig. (Je deed het SUPER, meisje met je geel topje!! :-)) Maar ik liep dus 5,13 kilometer in 32 minuten, dat maakt een snelheid van 9,6 kilometer/uur. Daarbij verbrandde ik 389 kilocalorieën.
  • Waar? Ik liep mijn favoriete rondje rond de Spuikom. De Spuikom is een waterplas op de grens tussen Oostende en Bredene. De Spuikom, of de ‘Pit’ zoals een échte Breinignaere zegt, was oorspronkelijk bedoeld als een spaarbekken voor de haven van Oostende. Vandaag de dag is het een ideale plaats voor watersporten, om te wandelen en te fietsen. Er worden trouwens ook oesters in gekweekt, wat een apart aromaatje geeft op een bepaald stuk van het parcours 🙂 Sinds kort is de Spuikom opnieuw open nadat hij meer dan anderhalf jaar een stuk was afgesloten wegens werken om overstroming te voorkomen. Ik kan dus weer een korte weg maken met mijn fiets naar het werk en rond de Spuikom lopen!

IMG_7331-1

  • Kledij: ik droeg voor het eerst sinds 1996 ongeveer terug een korte broek tijdens het lopen. Een kniebroek vind ik mooier, maar een korte broek is luchtiger bij warm weer. Het ziet er niet uit, maar ach.
  • Mijn kilo’s blijven zeeer hardnekkig, die laatste 2 kilo blijft echt hangen en die 2 bastards krijg ik er niet af. Maar ik krijg toch hier en daar complimentjes en de vraag of ik ben afgevallen. Misschien word ik toch gestroomlijnder? Sport doet me in elk geval enorm deugd. Ik ben blijer, optimistischer, voel me beter in mijn vel, … Misschien moet ik toch nog eens mijn eten minitieus ingeven in de Weight Watchers-app om die twee laatste pestkilootjes het nakijken te geven.
  • En nu? Blijf ik vooral lopen! Ik vond het zeer leuk om een doel te hebben, dus ik volg zeker opnieuw een lessenreeks van Start to Run. Ik twijfel nog om het trainingsschema ‘5 kilometer gevorderd’ te volgen ofwel direct over te schakelen naar het programma voor de 10 kilometer. Ik neig eerder naar het eerste.

Voila, en nu ga ik een welverdiende douche nemen!

IMG_6154

 

 

Mijn running gear

Nu ik les 28 van Start to Run tot een goed einde gebracht heb (Yippie!!) en Evy Gruyaert zegt dat ik een atleet ben (Yippie!!), begin ik mezelf ook echt terug een loper te vinden. Hier en daar komt er een vraagje over wat ik allemaal gebruik tijdens het lopen, daarom hier een proper lijstje van mijn running gear.

  • Ten eerste: de loopschoenen, omdat zonder schoenen lopen nogal belachelijk is. Een goede loopschoen is onontbeerlijk. Op je afgesleten gympjes is vragen om problemen. Ik had vroeger snel last van mijn knie. Op aanraden van een collega ging ik naar Tri-Active in Oostende. Daar lieten ze me lopen op een plaat en na een analyse van mijn looptechniek op de loopband gaven ze me een type schoen die voor mijn voeten geschikt is. Ik ben ondertussen aan mijn derde paar Mizuho’s bezig en het wordt zo stilletjesaan tijd voor paar nummer 4. Zalige schoenen, precies savatjes 🙂
IMG_7282
Mijn Mizuno’s ❤
  • Minstens even belangrijk als de schoenen is de sportbeha. Mijn ogen doen soms pijn als ik medeloopsters zie lopen met zwierende en schuddende boobies. Auw! Het is zo belangrijk voor je borsten dat ze goed ondersteund worden tijdens het lopen. Ikzelf ben fan van SchockAbsorber, voor mij zijn dat echt de beste sportbeha’s. Nu heb ik er van het eigen merk van Decathlon die ook echt goed zijn.
  • Aan mijn loopkleren kan ik minder geld uitgeven dan aan loopschoenen en een goede bh. Ik draag het liefst een driekwartbroek (sorry Jani), een t-shirtje en bij iets frisser weer een loopjasje. Ik koop het meeste van mijn loopkleren in de Decatlon, maar ook bij het Kruidvat en de Lidl kan je soms toffe dingen voor een leuke prijs vinden. Ik vind duurdere kleren heel erg mooi, maar eerlijk gezegd kan ik daar zelf niet zo veel geld aan uitgeven. Mijn sportkledij is ook meestal zwart, omdat mijn hoofd al kleur genoeg geeft. Ik draag ook altijd een soort haarband, omdat ik het absoluut niet kan verdragen dat er haar aan mijn gezicht plakt tijdens een inspanning. Het ziet er niet uit, maar het is gemakkelijk 🙂
IMG_7138
Mijn haarbandje & hoofdtelefoon
  • Ik loop graag met muziek. Ik maak lijstjes met opzwepende liedjes aan via Spotify, een online streamingdienst. Runkeeper is een app die bijhoudt hoe lang, hoe ver, hoe snel en waar ik loop. En mijn lesjes Start to Run beluister ik via de app Start to Run. Evy Gruyaert zegt dan hoe lang je nog moet lopen en dat je goed bezig bent enzo. Ik vind dat leuk. Dat houdt natuurlijk in dat ik moet lopen met mijn smartphone bij me. Ik heb zo’n draagarmband van Adidas en die doet wat het moet doen. Maar toch blijft het irritant, met zo’n zwaar gedoefte aan je arm rondlopen.
IMG_7283.JPG
BackBeatFit van Plantronics
  • Muziek beluister ik via mijn draadloze hoofdtelefoon BackBeatFit van Plantronics. Hoe irritant is het niet dat je in volle training met je hand of arm blijft haperen aan die kabeltjes van je koptelefoon? En waarom zijn die kabeltjes altijd zo lang en hangt er dan zo’n stuk kabel volledig onflatteus tussen je benen te hangen? Bovenstaande problemen zijn allemaal opgelost met dit prachtig stukje technologie. De muziek wordt naar je oortjes gestuurd via bluetooth. Zit ook perfect in mijn oren en is van een zacht soort rubber dat niet stekt. I-de-aal.
  •  Nog een stukje technologie dat ik bij me heb is natuurlijk mijn fitbit. Die houdt bij hoeveel stapjes ik zet maar vooral wat mijn hartslag is. Heel erg interessant om te zien hoeveel minuten je aan vetverbranding doet en wanneer je in piek gaat.

Wat gebruik jij als je gaat lopen?

IMG_6156