Hoe Norah zindelijk werd op 21 maand

Met grote verbazing keek ik woensdagavond naar ‘Pano’ op één. In de documentairereeks ging Hilde Crevits, minister van Onderwijs, een dagje meehelpen in een kleuterklas. Het ging er onder andere over dat peuters steeds later zindelijk worden en dit een grote impact heeft op het kleuteronderwijs. Onze Norah mag volgend jaar in september ook voor het eerst naar school, dus het thema is voor ons actueel.

Ik vond het hallucinant hoe de kleuterjuf soms 30 kindjes onder haar hoede heeft, waarvan er heel veel nog een pamper dragen of het ene ongelukje na het andere hebben. Soms zijn ze met niets anders bezig dan met wassen en verschonen. Stuitend vond ik wel dat een of andere expert zei dat de kinderen later zindelijk zijn omdat ouders nu beiden gaan werken. Stoute moderne mama’s die gaan werken en die niet hele dagen thuis aan de stoof zitten met hun kroost! Daar kan ik me wel kwaad in maken. Even bevreemdend vond ik de opmerking van de mama aan de schoolpoort die zei dat ze absoluut geen moeite had gedaan om haar kinderen zindelijk te krijgen, zij vond dit een taak van de school.

Naar aanleiding van deze reportage deel ik graag hoe wij onze Norah zindelijk kregen op 21 maand. Daarmee wil ik helemaal niet zeggen dat wij de waarheid in pact hebben, of dat dit voor elk kind zal lukken. Ieder kind is anders, ieder kindje heeft zijn eigen ritme. En uiteraard ben ik ook geen dokter of expert. Ik wil alleen onze persoonlijke ervaring delen, misschien heeft er iemand iets aan. Want zelf had ik het ook zeker niet gedacht dat onze kleine meid al zindelijk zou zijn op 21 maand.

Dit gezegd zijnde.

Ik denk dat Norah een maand of 17 was, toen mijn mama me erop wees dat haar pampertje vaak nog droog was na haar middagdutje. Dat zou erop wijzen dat ze snel proper zou zijn. Bleek dat ik zelf al zindelijk was rond mijn 18 maanden. Voor jullie denken dat ik een wonderkind ben: vroeger (ik ben van het bouwjaar 1985) bleek dit helemaal niet zo ongewoon. Ik stond perplex. Potjestraining was echt nog een ver-van-mijn-bedshow. Mijn mama raadde me aan om Norah ’s morgens na het wakker worden en ’s middags na haar dutje eens op het potje te zetten. Zo gezegd, zo gedaan. Al snel volgde de eerste pipi, die met enorm gejuich werd onthaald en waarvan het fotografisch bewijsmateriaal snel ge-whats-appt werd naar oma. Norah was ook heel erg geïnteresseerd in het toiletgebruik van mama en papa. Ik laat Norah niet graag alleen in de living wanneer ik zelf naar het toilet moet, dus kreeg ze dit ook in geuren en kleuren mee 🙂 Ook liet ze af en toe al merken dat ze pijn had in haar buikje en dat ze kaka moest doen. Wanneer dit voorkwam, zetten we haar zo snel mogelijk om het potje en wanneer er een drolletje volgde, werd dit ook bestoeft. Maar evengoed werden er nog pampertjes enthousiast gevuld.

Het potje ging mee op reis naar Frankrijk, maar werd daar weinig gebruikt. Maar toen we terug waren, merkten we aan kleine Norah dat ze toch wel meer en meer signalen liet zien wanneer er een grote of kleine boodschap moest komen. Zoals: aan haar pampertje trekken, een pijnlijke grimas trekken die wijst op een kramp in het buikje, … We volgenden gewoon ons kind en zetten haar dan telkens op het potje. Waarom dit negeren als ze het zelf toont? Een pipi of kaka werd enthousiast onthaald, in de wc pot gedropt en doorgespoeld en uitgewuifd door Norah. Op den duur begon ze zelf echt wel te zeggen wanneer ze op het potje moest met de magische woorden ‘kaka potje’. Bij Norah was zowel de grote als de kleine boodschap trouwens ‘kaka’ 😀 Pas sinds kort zegt ze ‘pèpè’ als ze pipi moet doen.

Wanneer de nood het hoogst is, zorgt het gepruts met een pamper en een body er soms voor dat er soms toch een ongelukje gebeurt.  Daarom kocht ik een pak pamperbroekjes, net zoals kleine hemdjes en übercute kleine slipjes in maatje 92. Help! Mijn baby was opeens een peuter 🙂 Na dat ene pak pamperbroekjes heb ik eigenlijk geen nieuwe meer gekocht, want ik las dat dit in feite zeer verwarrend is voor de kleintjes. Ze hebben al een broekje aan, maar toch absorbeert dit nog als een pamper. Beter zou zijn om direct een onderbroekje aan te doen. En dit deden we dan ook. Voor de rest gingen we verder zoals we bezig waren. Ongelukjes werden met de mantel der liefde en een dweil weggeveegd. Nooit hebben we geroepen of Norah een slecht gevoel gegeven rond het hele gebeuren. Ze gaat heel graag op het potje en is heel erg trots op haar blaas- en darmproductie!

Zo hebben wij Norah zindelijk gekregen, op haar eigen ritme, zonder straffen, schelden of forceren. Het is allemaal zeer natuurlijk en haast vanzelf verlopen. Voor het schrijven van dit stukje moest ik zelf echt terugdenken hoe het nu allemaal verlopen is, zo natuurlijk ging het voor ons. Terwijl wij ook allebei fulltime werken, mevrouw de expert van de reportage! Zeer belangrijk is ook dat de crèche ons volgt in het hele potjesverhaal. Tijdens haar middagdutje en ’s nachts draagt dochterlief trouwens wel nog een pamper. Die zou je pas kunnen weglaten wanneer het kindje die vanzelf helemaal droog laat tijdens het slapen. Daar zijn we nog lang niet.

Overigens is er nog een andere problematiek die aan bod kwam in de reportage en waar we helemaal nog geen zicht op hebben, namelijk de middagdutjes. Norahtje geniet nog enorm van haar middagdutjes. Mijn hart brak bij het zien van die kleine hummeltjes die ’s middags nog zo graag een dutje zouden doen. Maar dat zien we dan wel als het zover is…

Julie vertelt de laatste tijd niet veel

Een collega sprak me er vandaag over aan. Het sluimerde ook al weken in mijn systeem. Ik blog al een tijdje niet meer. Hoe het komt? Sinds we terug zijn van onze reis in augustus, lukt het precies niet. Norahs slaapproblemen bereikten een dieptepunt en ook enkele andere persoonlijke gebeurtenissen zorgden ervoor dat mijn hoofd niet stond naar schrijven. Ondertussen slaapt onze kleine meid terug als een roosje – ik bereid een blogpost voor 😉 en ook de rest valt wat in z’n plooi. De zin om te schrijven is terug. De opmerking van mijn collega kwam dus juist op tijd. De laptop is afgestoft en opgeladen. De ideeën komen al terug naar boven. Ik hoop dus om jullie binnenkort terug te mogen verwelkomen op m’n blog!

IMG_6156