Zelf gordijntjes maken voor een speelhuisje

Diep in mij schuilt een creatief wezen dat graag eens iets zelf maakt met haar handen. Helaas ben ik niet voorzien van het nodige geduld en echt fijn werken is ook niet aan mij besteed. Een poging tot breien resulteerde in een sjaal waar ik letterlijk geen einde aan kon breien. Haken vond ik immens moeilijk en langdradig. Naaien was iets meer mijn ding: je kan al eens wat ruwer werken en de naaimachine doet het fijne werk! Ik volgde ooit naailessen bij de mama van een collega. We waren een grappig groepje dat naast mezelf bestond uit een 14-jarig meisje dat zelf haar kleren maakte, een 30-jarige mama die altijd in stokken kwam met de juffrouw en dan een aantal oudere vrouwen. Er was vaak een poedel aanwezig die vuile scheetjes liet en een klein hondje die ‘Javanaistje’ heette en graag zijn tandjes plantte in mijn sappige voetbalkuiten ‘om te spelen’. Ik leerde er een rok maken in 10 lessen volgens de traditonele manier. Mijn oma was heel erg onder de indruk, maar kort na het afronden van de cursus was ik zwanger van Norah waardoor de rok helaas nooit meer gedragen werd.

Thuis knutselde ik wel eens wat dingen, zoals een mislukte pennenzak voor mijn mama, een toffe vlaggenlijn en een iPadhoes.  Mijn broeken zijn vaak te lang voor mijn korte pekkeltjes, dus ook voor het inkorten van broeken komt mijn naaimachine goed van pas. Voor de doopsuikertjes van Norah wilde ik graag ook iets zelf maken. Na het naaien van 60 petieterige doopsuikerzakjes met een dikke buik had ik een redelijke degout van mijn naaimachine. Daarom stond hij al 17 maanden te verstoffen in de berging. Tot vandaag!

Gisteren kocht ik een tweedehands speelhuisje voor Norah. Die dingen kosten nieuw handenvol geld en ik ben altijd wel in mijn nopjes met een batje. Uiteindelijk bleek de aankoop niet 100% een succes. Kort gezegd: megaomleidingen op de weg, een koffer die net iets te klein was dus getjoold om thuis te geraken, toch teveel betaald naar mijn zin,…  Toen ik gisterenavond thuis kwam, nam ik mezelf voor nooit meer iets tweedehands te kopen. 🙂 Deze morgen waren de chaos en de eerste ontgoocheling echter al verteerd. Ik poetste het huisje zo grond mogelijk en bouwde het eigenhandig in elkaar. Norah was super enthousiast!!! Het deurtje opendoen, de venstertjes opendoen… Haar glimlach deed me alle miserie van gisteren vergeten.

IMG_6962

Het gordijntje dat bij het huisje hoort, was wat beschimmeld en verbleekt van de zon. Opeens kreeg ik een ingeving! Ik had vast wel nog een lapje stof boven liggen dat prima zou passen bij het huisje. Ik ben van het ongeduldigde type. (ik zie mijn mama en Jeff nu gewoon knikken :-). Als ik iets wil, wil ik het DIRECT en ga ik niet langer wachten. Dus trokken Norah en ik naar de berging, kozen een stofje en ik begon te naaien! Mijn oude naaijuffrouw zou waarschijnlijk met haar ogen draaien bij het aanschouwen van zoveel ‘slordigheid’ waarmee ik tewerk ging. Maar hey, het is voor een kindje, het is om hele dagen buiten te hangen en ik wilde geen uren verspillen aan het opmeten, strijken en opmeten van heel de boel. We kozen voor de rode appeltjesstof, waarvan ik een stuk had dat net breed genoeg was. Een iets breder stuk zou waarschijnlijk nog mooier geweest zijn. Net zoals bij een echt gordijn kan moet de breedte van je gordijn eigenlijk 2 keer de breedte van je venster zijn. Op deze manier staat de stof niet zo gespannen als het gordijn dicht is.

Kort gezegd ging ik zo te werk:

  • Ik mat het venster in de lengte en de hoogte.
  •  Ik knipte het stuk op de juiste hoogte (hoogte van het venstertje + 1 cm voor de naad onderaan + 5 centimeter voor de lus bovenaan);
  • Aan de bovenkant plooide ik 5 cm over en naaide dit vast. Dit vormde de lus om de staaf in te steken.
  • Toen knipte ik het stuk stof in 2 (zo moest ik maar één keer de bovenlus maken).
  • ik stikte de onder- en zijkanten af met een zigzagsteek. Zo rafelt de stof niet uit.
  • In de hoekjes knipte ik de dubbele stof af en werkte ook hier af met een zigzagsteek.

Voila! Zo maakte ik de gordijntjes voor het huisje van mijn dochter. Later ga ik nog achter bloemetjes voor in de bloembakjes. Casa Norah wordt alvast the place to be voor deze zomer 😉

Advertenties

Ons verlof in foto’s

Mijn ventje is daarnet opnieuw vertrokken naar zijn werk, en hoewel ik nog thuis ben tot en met maandag, is daarmee het einde van ons weekje samen thuis aangebroken. 😦 Ik maakte veel foto’s van deze leuke week en deel er graag enkele met jullie. Hier komen ze!

IMG_6671
sandaaltjes!

Ons verlof begon met prachtig weer. Tijd voor sandaaltjes voor Norah. Bij Brantano was er 25% korting, dus het was het moment om te shoppen.

Zaterdag was er de plechtige communie van Jeffry zijn petekind. Norah mocht haar nieuwe kleedje van Filou aan en ze was super schattig, al zeg ik het zelf. 🙂 Het was een heel leuke dag met lekker eten en tof gezelschap!

Zondag was natuurlijk moedertjesdag. Ik kreeg een prachtige bloem van Norah. Smelt! In de namiddag stond er een fietstochtje op het programma. We smulden een ijsje bij MDue en Norah mocht zich uitleven op het speelpeintje. Om de dag af te sluiten gingen we een hapje eten bij de Blauwe Sluis. Een perfecte (moeder)dag!!

IMG_6743

De volgende dag begon ik met wat tegenzin. 1 of 2 keer per jaar houden Jeff en ik grote kuis. Dan verslepen we alle meubels, ruimen we de berging op en doen we meer van die klusjes waar je anders geen tijd voor hebt. Norah ging een dagje naar de crèche en ik vond het wel heel erg jammer om op zo’n mooie dag binnen te zinnen om te kuisen (bah). Maar Norah amuseerde zich zoals altijd kostelijk bij haar vriendjes en vriendinnetjes.

IMG_6749

Dinsdag was Jeffry heel de dag weg voor de sociale verkiezingen. Norah en ik hadden een leuke, rustige, gewone dag. Ik had de smaak van het opruimen goed te pakken, want tijdens haar middagdutje mestte ik mijn kleerkast uit. Maar liefst 2 PMD-zakken vol verdwenen uit mijn kast. Zalig! Ik moet dringend nog wat shoppen 😉 😉

Woensdag stonden IKEA en Weba op de planning. We gingen op zoek naar een nieuwe zetel. Onze zetel is echt een schandaal. Hij stond eerst op mijn appartementje in Gent, verhuisde mee naar Oostende, om dan uiteindelijk bij ons te belanden. Hij is vuil en volledig doorzeten. Ik herinner me nog dat ik met mijn zwangere buik er bijna niet meer uit geraakte omdat hij er zo veel putten in zitten. Tijd voor een nieuwe! De grijze zetel op de foto vond ik de mooiste, maar we willen toch gaan voor een kunstleer, met een klein kindje lijkt ons dit toch handiger. In IKEA brachten we ook een opbergmeubel mee voor Norah en een tafeltje & stoeltjes. Van zodra onze kleine meid sliep, richtten we een nieuwe speelhoek in voor haar.

Donderdag trokken we naar Plopsaland! Het was een prachtige dag voor een pretparkbezoek: niet te warm, niet te koud en heerlijk rustig. Norah ontmoette er haar grote idool Bumba. Zo schattig! Ze knuffelde hem erg lang en wilde hem eerst niet loslaten. En dan te zeggen dat ik altijd luid verkondigde dat ik mijn kind NOOIT zou laten meedraaien in al die commerce van die Plopsafiguren en dat ik Bumba haatte. Tja, als je kindje zo zot is van die clown, dan ga je toch voor de bijl. We sloten de dag af met een lekker en gezond barbecuetje. Dit is zalm, venkel, citroen & soyasaus in een papillot. Lekker!

Gisteren (vrijdag) ging ik naar de schoonheidsspecialiste en genoot van een zalige pedicure. Mijn voetjes zijn nu weer zo zacht als een babypoepje en voorzien van een vrolijk kleurtje! Norah speelde heel flink en is superblij met haar tafeltje & stoeltjes. Dit mooie kleedje is van Lily Balou.

Voila, ons verlof zit er op. Ik ben nog 3 dagjes thuis met Norah en dan begin ik ook terug te werken. Vanaf dan is het aftellen naar ons groot verlof.

Hoe was jullie week?

Efkes een zaagske spannen!

Ik las de zaagblog van Evi (de oorspronkelijke tag staat hier) en ik moest er hartelijk mee lachen 🙂 Ze roept in haar blog op om haar te volgen, dus hierbij ook mijn klaagzang! Zelf haat ik mensen die altijd en alleen maar klagen en zagen. Ik probeer om vrolijk door het leven te gaan, maar ik moet bekennen dat ik zelf ook soms een behoorlijk zaagske kan spannen. Dus ik heb me helemaal uitgeleefd in dit stukje! Enjoy 🙂

1.Waar kan jij je gigantisch aan ergeren?

Aan mensen die voorsteken in de winkel. Aaargh!! Iedereen heeft het druk, iedereen moet nog ergens anders naar toe. Dat geeft je niet het recht om voor te glippen. Onlangs nog meegemaakt in het Kruidvat. Ik sprak er de persoon in kwestie rustig (ja, écht) over aan en smalend zei hij: ‘Je moet me daar niet voor afblaffen hoor. Lelijke trut!’. Wel, dan ontplof ik. In mijn fantasie wou ik hem waterboarden in 5 liter lavendelbadschuim, waxte ik al zijn lichaamshaar tergend traag en ramde ik een familypack van die mega tampons één voor één in zijn kont. Maar in werkelijkheid liep ik gewoon de winkel uit en liet ik hem mijn dag verpesten. Kak.

En verder heb ik ook een hekel aan allerlei apparatuur (smartphones, laptops, software, etc.) die niet doet wat het moet doen, kleine baardhaartjes in de lavabo, maten van kinderkleren die niet kloppen, …

2. Wat vind jij irritant in het verkeer?

Chauffeurs die hun richtingaanwijzer niet gebruiken.

Wielerwedstrijden waardoor je 20 minuten moet omrijden.

Op de tram: mensen die die reizigers niet eerst laten uitstappen voor ze zelf instappen. Een gewriemel tot en met, en waarom? Ik heb er onlangs iemand op aangesproken: ‘Meneer, het gaat toch veel vlotter als je eerst de mensen laat uitstappen en dan pas zelf instapt?’. Zijn antwoord: ‘Ik wil NU instappen’. Tja…

Mensen die komen zagen dat je voor hun huis geparkeerd staat, op een verder volledig reglementaire plaats, zonder bewonersparkeren of parkeerverbod of garage of iets dergelijks. Gewoon omdat het HUN venster is, of om de feng shui in het huis niet te storen ofzo. Onlangs meegemaakt. Ik parkeer mijn auto en ik heb amper mijn handrem aangezet, of er komt weer zo’n type uit zijn huisje om te zeggen dat ik daar niet mag staan. Ik ga nog uit van de veronderstelling dat hij de waarheid spreekt en me wil behoeden voor een boete. Ik verzet mijn auto, waardoor ik zeker 200 meter moet wandelen met mijn kind in de gietende regen. Ik passeer die bewuste plaats. In de verste verte geen énkel verkeersbord te zien. En die kakvent staat nog op de loer vanuit zijn deurgat. Moordneigingen.

Ik heb ook een hekel aan omleidingen die niet duidelijk staan aangeduid of de gps die het niet doet, waardoor ik verdwaal. Ik heb het oriëntatievermogen van een goudvis en raak echt in paniek als ik de weg niet vind. De gps is voor mij één van de uitvindingen van de eeuw.

3. Welk eten vind je echt goor en krijg je niet door je keel? 

Heb je even? Ik was als kind een moeilijke eter, maar door ouder te worden, leerde ik gelukkig meer en meer dingen wél appreciëren. Wat ik nog steeds niet binnen krijg is: mosselen, slakken en andere schaaldieren, rode kool, savooikool, witte kool, spruitjes, orgaanvlees, vlees dat niet doorbakken is, vlees met vetranden, soep met brokjes, kikkerbillen, hutsepot, konijn, bloedworst, …

4. Waar wil je op dit moment over zeuren?

Over het feit dat ik nog steeds mijn gewicht niet terug heb van voor de zwangerschap. Zucht. Klaag. Ik zat er zooo dicht bij. Heb ik nochtans echt aan mezelf te danken. Mijn gezondheid heeft wat eten in het roet gegooid, net zoals de barbecues van de laatste dagen.

5. Welke artiest kun jij echt niet uitstaan?

Ozark Henry. Braaaaak! Guga Baul heeft hem eens treffend geïmiteerd in Tegen de Sterren op, ik lag plat en tegelijkertijd gruwelde ik. Geen mooie stem, geen mooie uitspraak en eigenlijk een beetje gezaag. ‘Modomiduwadihééé’. Ik hoop dat den Ozark dit nooit leest. Sorry Ozark. (wat is dat trouwens met die naam?!?)

In de categorie ‘lelijke stem’ past ook Bono van U2. Ik weet dat ik hiermee waarschijnlijk heel wat mensen tegen me in het harnas jaag. Maar ik hoor zijn stem echt niet graag, hij duwt altijd zo op zijn stem. Niet mijn smaak, sorry!

Acteur Ben Stiller (uit onder andere ‘Meet the Fockers’ en andere geestdodende flutfilms). Hij speelt altijd hetzelfde personage, heeft altijd dezelfde gelaatsuitdrukking en is altijd ‘onhandig’. Jak.

Gunther Lamoot, en dan vooral zijn typetje Veronique. Gewoon. Niet. Grappig. Niet.

Ook Geert Hoste is niet (meer) grappig.

Tiany Kiriloff en haar pruilmondje. Geef mij maar Jani.

6. Wat vind je de rottigste klusjes in huis?

De wc’s en de badkamer kuisen. Jeffry doet echt veel in het huishouden, maar dit rottige klusje laat hij altijd aan mij over.

7. Waar stoor jij je zodanig aan op een blog, dat je hem direct weer wegklikt?

Een overdreven hippe lay-out, zodat je niet weet waar je precies moet kijken of waar de logica zit. Daar word ik moe van en dan klik ik gewoon weg.

Extreme taalfouten en dt-fouten. Kijk, iedereen kan eens een foutje maken en natuurlijk zijn er mensen die dyslexie hebben en die er dus niets aan kunnen doen. De tenen van germanisten zullen waarschijnlijk ook wel eens krullen bij het aanschouwen van mijn schrijfsels. Maar mensen zijn zo slordig met taal. ‘Dat gebeurd’ en ‘ik vindt’, daar gaat mijn haar gewoon van rechtstaan. Ik las ooit eens op Facebook ‘ik wordt mama’. Dat is toch triestig, neen? Of overdrijf ik nu?

8. Welk tv-programma vind je echt verschrikkelijk?

Goh, programma’s die ik echt verschrikkelijk vind, daar kijk ik gewoon niet naar. Ik ben geen fan van sportprogramma’s, maar als Jeff daar wil naar kijken, dan doet hij maar. Dan lees ik wel een boekje. Van die dierentuin-achter-de-schermen-programma’s zie ik ook echt niet graag. Boring.

9. Aan welk make-up product heb je een hekel?

Eyeliner, meer bepaald wanneer je van die winged eyes wil maken. Lukt me nooit, zelfs niet na 10943 YouTube filmpjes.

10. Wil je verder nog ergens even lekker over zeiken?

Neen hoor, dank je wel. Ik kan wel een tijdje voort nu. Ik kan me ook ergeren aan mensen die zich overal aan ergeren. Dus nu erger ik me vooral aan mezelf. 🙂

6 redenen waarom het leuk is om aan de kust te wonen

Ik woon nu ondertussen bijna 5 jaar aan de kust. Alhoewel het niet altijd grote liefde is tussen de kust en ik, en de heimwee me met momenten parten speelt, zijn er toch heel wat redenen waarom het leuk wonen is aan ’t zèètje.

  • De eerste reden natuurlijk: de mensen. Mijn dochter, mijn vriend, de lieve vrienden, schoonfamilie en collega’s die ik hier leerde kennen.
  • Een binnenkoppertje: de zee zelf 🙂 De zee was vroeger het doel van een gezamenlijk familie-uitstapje met mijn mama, meme, tante, broer, nichtjes en neef. Met een frigobox met limonade in de koffer trokken we één keer per jaar naar de zee. Niet te geloven dat ik nu gewoon zelf aan die prachtige zee woon en ik bijna elke dag de zee zie! Echt op het strand gaan zitten doen we niet zo veel. Maar ’s middags maak ik tijdens mijn lunchpauze een wandeling op de dijk van Oostende. In het weekend gaan we bij mooi weer graag wandelen op de minder toeristische dijk in Bredene, nabij de Twins.
  • De fantastisch lekkere verse vis van de vismijn. Die vismijn bevindt zich niet, zoals ik als onwetende landrot dacht, rechts van het station van Oostende. Dat is de vistrap. De échte vismijn bevindt zich achter de haven, bij de Vuurtorenwijk, een wijk die naast het centrum van Oostende ligt. De vismijn is een wat verweerde plek, een beetje vuil, met een verroeste boot langs de kade en de Visscherskoppen van fotograaf Stephan Vanfleteren die je van de nok van de gebouwen aankijken. De mensen die in de viswinkeltjes werken trekken zich niets aan van marketing of een fancy winkelinrichting met onnodige prul. Zelf zijn ze ook eerder van het verweerde soort en heel erg to the point, een kenmerk die ik wel vaker terugvind bij de kustbewoners. Ooit waren we getuige van twee ‘binnenlanders’ die amok maakten wie er eerst aan de beurt was in het winkeltje. De vrouw achter de toog kon hen niet kalmeren. Toen kwam de visser binnen, met een bebloed schort waar nog een halve viskop aan hing, een filermes in zijn knoestige vuisten: ‘Moek ik me der ne kè mee bemoein?’… Laat ons stellen dat het rap gedaan was en dat die mensen snel weer buiten stonden met hun kilootje vis. Wij gaan bijna elke week naar de vismijn voor onze portie verse zalm, tong, kabeljauw of gèrnoars. Jeffry en ik eten allebei zeer graag vis en ook onze dochter smult regelmatig van haar stukje lekkere vis.
  • Aan de zee heerst altijd een soort vakantiesfeer, maar vooral in de zomer hangt er een leuke vibe. Vanuit mijn raam op het werk zie ik net een streepje zee en op maandag horen we van op ons bureautje de wedstrijden op de Hippodroom. Wanneer mijn collega’s uit Gent, Leuven, Mechelen of Hasselt me bellen, vragen ze vaak met een lichte jaloezie welk weer het is. En er zijn natuurlijk volop ijstentjes, restaurantjes, evenementen, festivals, … waar de toeristen op af komen maar waar ook de kustbewoners van profiteren. In de zomer in je pauze een half uurtje op het strand zitten of een ijsje gaan smullen? No problemo.
  • De winkels zijn hier open op zondag! Halleluja! Wanneer ik op zondag in Gent of Koolskamp ben, verwonder ik me altijd over de uitgestorven straten. In Oostende of ons klein winkelcentrumtje in Bredene zijn de meerderheid van de winkels gewoon open. Zalig!
  • Als ik naar vrienden of familie rij met de auto, zie ik altijd ellenlange files… in de tegenovergestelde richting! Wanneer de toeristen na een dag uitgeput terugkeren naar hun huis met het zand tussen hun tenen en meter per meter opschuiven, zoef ik voorbij op weg naar mijn gezellig huisje aan de kust.